Άδικοι νόμοι υπάρχουν. Υποχρεούμαστε να τους υπακούμε, ή να προσπαθούμε να τους αλλάξουμε και να υπακούμε μέχρι να τα καταφέρουμε,
ή πρέπει να τους παραβαίνουμε αμέσως;
Ο συνιδρυτής της ιστοσελίδας "Reddit" για κοινωνικά, νέα και διασκέδαση βρέθηκε νεκρός.
Σίγουρα ήταν παιδί θαύμα, παρότι δεν είδε ποτέ τον εαυτό του με αυτό το τρόπο...
Ήταν τελείως αδιάφορος
σχετικά με το να ξεκινήσει εταιρίες και να βγάλει λεφτά.
Υπάρχει μια βαθειά αίσθηση απώλειας απόψε στο Χάιλαντ Παρκ,την πόλη του Aaron Swartz
καθώς οι αγαπημένοι του λένε "αντίο" σε ένα από τα πιο λαμπερά φώτα του Διαδικτύου
Ακτιβιστές για την Ελευθερία, την Ανοικτή Πρόσβαση και τους υπολογιστές πενθούν το χαμό του.
"Ένας εκπληκτικός διανοούμενος," λένε οι άνθρωποι που τον ήξεραν.
Σκοτώθηκε από τη Κυβέρνηση, και το Πανεπιστήμιο ΜΙΤ πρόδωσε όλες της βασικές αρχές του..
Ήθελαν να τον κάνουν παράδειγμα. Εντάξει;
Οι κυβερνήσεις έχουν ακόρεστη επιθυμία για έλεγχο..
Αντιμετώπιζε πιθανή φυλάκιση για 35 χρόνια και 1 εκατομμύριο δολάρια πρόστιμο.
"Εγείρονται ερωτήματα για το ζήλο των εισαγγελικών αρχών και θα έλεγα ακόμα και παραπτώματα"
"έχετε ελέγξει το συγκεκριμένο θέμα κι έχετε καταλήξει σε συμπεράσματα;
Μεγαλώνοντας, ξέρετε, συνειδητοποίησα αργά ότι όλα τα πράγματα γύρω μου
που οι άλλοι μου είχαν πει ότι αυτός ήταν ο φυσικός τρόπος ή ο τρόπος που θα γίνονταν τα πράγματα,
δεν ήταν καθόλου φυσικός. Υπήρχαν πράγματα που μπορούσαν να αλλάξουν.
Και ήταν πράγματα, ακόμα πιο σημαντικά, που ήταν λάθος και έπρεπε να αλλάξουν.
Και μόλις το συνειδητοποίησα αυτό, δεν υπήρχε πραγματικά γυρισμός.
Καλώς ήλθατε στην ώρα ανάγνωσης της ιστορίας
Το όνομα του βιβλίου είναι "Paddington at the Fair."
Γεννήθηκε στο Χάιλαντ Παρκ και μεγάλωσε εκεί.
Ο Aaron προέρχεται από μια οικογένεια με τρεις αδερφούς, όλοι τους εξαιρετικά ευφυείς.
"... Ωχ το κουτί ανατρέπεται..."
Λοιπόν, καταλαβαίνετε, δεν ήμασταν και τα καλύτερα παιδιά
Καταλαβαίνετε, τρία αγόρια, να τρέχουν τριγύρω συνέχεια, να προκαλούν μπελάδες...
"Έι, όχι, όχι, όχι!
- Aaron! - Τι;
Αλλά έχω καταλάβει ότι ο Aaron έμαθε πώς να μαθαίνει σε πολύ μικρή ηλικία.
"Ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε, έξι, επτά, οκτώ, εννέα, δέκα!
- Τοκ, τοκ! - Ποιος είναι;
- Ο Aaron. - Ποιος Aaron;
- Ο Aaron ο αστείος.
Ήξερε ακριβώς τι ήθελε και πάντα ήθελε να το κάνει.
Πάντα κατάφερνε αυτό που ήθελε.
Η περιέργεια του ήταν ατελείωτη.
"Ορίστε μια μικρή φωτογραφία με τους πλανήτες. Κάθε πλανήτης έχει ένα σύμβολο..."
το σύμβολο του Ερμή, της Αφροδίτης, της Γης, του Άρη, του Δία..."
Μια μέρα, είπε στη Σούζαν: "Τι είναι αυτή η δωρεάν οικογενειακή διασκέδαση στο κέντρο του Highland Park;"
"δωρεάν οικογενειακή διασκέδαση στο κέντρο του Highland Park"
Ήταν τριών τότε.
Εκείνη είπε: "Για τι πράγμα μιλάς;"
Κι εκείνος απάντησε: "Κοίτα, το λέει εδώ πάνω στο ψυγείο."
"Δωρεάν οικογενειακή διασκέδαση στο κέντρο του Highland Park
Έμεινε έκπληκτη με το ότι μπορούσε να διαβάσει.
Ονομάζεται "Το Σέντερ της οικογένειας μου"
"Η βραδιά Σέντερ είναι ξεχωριστή από όλες τις άλλες βραδιές."
Θυμάμαι μια φορά, είμασταν στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Σικάγου.
Πήρα ένα βιβλίο από το ράφι που ήταν από το 1900,
και του το έδειξα λέγοντας "αυτό είναι ένα πραγματικά καταπληκτικό μέρος."
Είμασταν όλοι περίεργα παιδιά, αλλά του Aaron του άρεσε πραγματικά να μαθαίνει και να διδάσκει.
"Θα μάθουμε την αλφαβήτα ανάποδα."
"Z, Y, X, W, V, U, T..."
Θυμάμαι, επέστρεψε σπίτι μετά το πρώτο του μάθημα Άλγεβρας
κι έλεγε, "Νόα, άσε με να σου μάθω Άλγεβρα!"
και εγώ λέω, "Τι είναι η Άλγεβρα;"
Και ήταν πάντα κάπως έτσι.
"Τώρα πατάς το κουμπί. Εκεί. Τώρα το πήρε αυτό."
"Τώρα είναι στο ροζ."
Όταν ήταν δύο ή τριών χρονών, ο Bob τον εισήγαγε στους υπολογιστές.
Μετά έπεσε με τα μούτρα σε αυτούς.
Όλοι είχαμε υπολογιστές, αλλά ο Άαρον πραγματικά τους ήξερε, ήξερε για το Διαδίκτυο.
- Δουλεύεις στον υπολογιστή; - Μπα...
"Πώς κι έτσι... Μαμά, γιατί τίποτα δεν δουλεύει;"
Ξεκίνησε να προγραμματίζει από πολύ μικρή ηλικία.
Θυμάμαι το πρώτο του πρόγραμμα που έγραψα μαζί του ήταν BASIC
και ήταν ένα παιχνίδι ερωτήσεων για το Πόλεμο των Άστρων.
Καθόταν μαζί μου στο υπόγειο, που ήταν κι ο υπολογιστής
για ώρες προγραμματίζοντας αυτό το παιχνίδι.
Το πρόβλημα που είχα με αυτόν εκεί ήταν ότι δεν ήθελα να κάνω κάτι,
αλλά για αυτόν, υπήρχε πάντα κάτι να κάνει.
Πάντα κάτι που ο προγραμματισμός έλυνε.
Ο τρόπος που το έβλεπε πάντα ο Άαρον ήταν ότι ο προγραμματισμός ήταν μαγεία.
Μπορείς να πετύχεις πράγματα που οι απλοί άνθρωποι δεν μπορούν.
O Aaron έφτιαξε ένα ΑΤΜ χρησιμοποιώντας ένα Macintosh και ένα χαρτόκουτο.
Ένα χρόνο στις απόκριες, δεν ήξερα τι ήθελα να ντυθώ.
Και σκέφτηκε ότι θα ήταν πολύ ωραίο να ντυθώ σαν το νέο του υπολογιστή,
που τότε ήταν, ο πρώτος iMac
Ενώ μισούσε να ντύνεται για τις απόκριες, αλλά του άρεσε να πείθει τους άλλους
να ντυθούν σαν πράγματα που ήθελε να βλέπει.
"Aaron, σταματήστε! παιδιά, ελάτε τώρα, κοιτάξτε τη κάμερα!"
"Ο Spiderman κοιτάει στη κάμερα."
Έφτιαξε μια ιστοσελίδα που λεγόταν "Η πληροφορία" όπου άνθρωποι μπορούσαν να συμπληρώσουν πληροφορίες.
Είμαι σίγουρος ότι κάποιος εκεί έξω ξέρει τα πάντα για το χρυσό, το φλοιό του χρυσού.
Γιατί δεν γράφουν για αυτό στην ιστοσελίδα; Και άλλοι άνθρωποι μπορούν να έρθουν αργότερα
να διαβάσουν τις πληροφορίες και να τις επεξεργαστούν αν νομίζουν ότι είναι λάθος.
Όχι πολύ διαφορετικό από τη Wikipedia, σωστά;
Και αυτό ήταν πριν ξεκινήσει η Wikipedia, και το ανέπτυξε ένα 12χρονο παιδί,
στο δωμάτιο του, μόνος του, που έτρεχε σε ένα μικρό διακομιστή με αρχαία τεχνολογία.
Και η απάντηση ενός καθηγητή ήταν
"Αυτό είναι άθλια ιδέα. Δεν μπορείς να αφήνεις οποιοδήποτε να γράφει μια εγκυκλοπαίδια.
Ο λόγος που έχουμε μελετητές είναι για να γράφουν αυτά τα βιβλία για εμάς.
Πώς μπόρεσες να έχεις μια τόσο άθλια ιδέα;"
Εγώ και ο αδερφός μου λέγαμε, "Α, ξέρεις, η Wikipedia είναι καλή, αλλά...
Την είχαμε στο σπίτι μας περίπου, 5 χρόνια πριν."
Η ιστοσελίδα του Άαρον, theinfo.org, κερδίζει σε σχολικό διαγωνισμό
που φιλοξενείται από την εταιρεία σχεδιασμού ιστοσελίδων ArsDigita, που εδρεύει στo Κέμπριτζ
Πήγαμε όλοi στο Κέμπριτζ όταν κέρδισε το βραβείου του
και δεν είχαμε ιδέα τι έκανε ο Άαρον..
Ήταν εμφανές ότι το βραβείο ήταν πολύ σημαντικό.
Ο Aaron σύντομα ασχολήθηκε με διαδικτυακές κοινότητες προγραμματισμού,
οι οποίες ήταν τότε στην στη διαδικασία διαμόρφωσης ενός νέου εργαλείου για τον Ιστό.
Έρχεται σε μένα και λέει, "Μπεν, υπάρχει αυτό το πραγματικά φοβερό πράγμα το οποίο δουλεύω."
"Πρέπει να ακούσεις γι' αυτό!"
"Ναι, τι είναι;"
"Είναι αυτό που λέγεται RSS."
Και μου εξηγεί τι είναι το RSS. Εγώ λεω "Γιατί είναι χρήσιμο, Άαρον;"
"Το χρησιμοποιεί κάποιος ιστοχώρος; Γιατί να θέλω να το χρησιμοποιήσω;"
Υπήρχε αυτή η λίστα για άτομα που δούλευαν στο RSS, και σε XML πιο γενικά,
και εκεί ήταν ένας που ονομαζόταν Άαρον Σβαρτς που ήταν πολύ μαχητικός αλλά και πολύ έξυπνος,,
και που είχε πολλές καλές ιδέες, και
δεν φαινόταν ποτέ στις πρόσωπο με πρόσωπο συναντήσεις, και λέγανε,
"Ξέρεις, πότε θα μπορέσεις να έρθεις στις συναντήσεις;"
και αυτός έλεγε, "Ξέρεις, νομίζω ότι η μαμά μου δεν θα με αφήσει. Μόλις έγινα δεκατεσσάρων."
Και η αντίδρασή τους ήταν: "Λοιπόν, το άτομο, ο συνάδελφος με τον οποίο δουλεύουμε μαζί όλο το χρόνο
ήταν δεκατριών χρονών ενώ δουλεύαμε μαζί του, και μόλις έγινε δεκατεσσάρων."
και η επόμενη αντίδραση τους ήταν
"Χριστέ μου, θέλουμε πολύ να τον συναντήσουμε. Αυτό είναι ασυνήθιστο!"
Ήταν μέλος της επιτροπής που σχεδίασε το RSS.
Αυτό που έκανε ήταν ότι βοήθησε να φτιαχτούν τα "υδραυλικά" του μοντέρνου υπερκειμένου.
εργαζόταν στο κομμάτι του RSS, ένα εργαλείο που μπορείς να χρησιμοποιήσεις για να πάρεις συνοψίσεις
πραγμάτων που συμβαίνουν σε άλλες ιστοσελίδες.
Πιο κοινά, θα το χρησιμοποιούσες αυτό για ένα μπλογκ.
Μπορεί να έχεις 10 ή 20 μπλογκς που θες να διαβάσεις.
Χρησιμοποιείς τα RSS feeds τους, τις συνοψίσεις, του τι γίνετε σε αυτές τις σελίδες
για να φτιάξεις μια ενοποιημένη λίστα όλων των πραγμάτων που συμβαίνουν.
Ο Aaron ήταν πολύ νέος, αλλά καταλάβαινε την τεχνολογία και έβλεπε ότι δεν είναι τέλεια
και έψαχνε τρόπους να βοηθήσει να τη κάνει καλύτερη.
Έτσι, η μητέρα του ανέλαβε την επιβίβαση του στα αεροπλάνα στο Σικάγο. Εμείς θα τον παραλάμβαναμε στο San Francicso.
Θα τον συστήναμε σε ενδιαφέροντες ανθρώπους και θαυμάσαμε τις φρικτές διατροφικές του συνήθειες.
Έφαγε μόνο λευκή τροφή, ρύζι στον ατμό και όχι τηγανητό αφού δεν ήταν επαρκώς λευκό
και λευκό ψωμί, και ούτω καθεξής ...
μπορούσες να θαυμάσεις την ποιότητα της συζήτησης που δημιουργήθηκε
από το στόμα ενός μικρού παιδιού
αυτό το παιδί θα φτάσει ψηλά αν δεν πεθάνει από σκορβούτο !
Aaron, είναι η σειρά σου!
Νομίζω ότι η διαφορά είναι ότι τώρα δεν μπορείτε να κάνετε εταιρείες dotcoms.(διαδικτυακές επιχειρήσεις)
Δεν μπορείς να έχεις εταιρείες που πωλούν σκυλοτροφές μόνο μέσω Διαδικτύου,ή μονο μέσω κινητών τηλέφώνων.
Αλλά υπάρχει ακόμα πολλή καινοτομία που συμβαίνει.
Νομίζω ότι ίσως, αν δεν μπορείτε να δείτε την καινοτομία,έχετε το κεφάλι σας μέσα στην άμμο.
εξέλαβε τη συμμετοχή του εκει σαν να ήταν ο καλύτερος σαν να έλεγε
"είμαι πιο έξυπνος από εσάς κι επειδή είμαι πιο έξυπνος είμαι καλυτερος από εσάς
και μπορώ να σας λέω τι να κάνετε."
Ήταν καπως σαν να ήταν ψώνιο...
Έτσι συγκεντρώνετε όλους αυτους τους υπολογιστές και τώρα επλυουν μεγάλα προβλήματα
όπως να ψάχνουν για εξωγήινους και να προσπαθούν να θεραπεύσουν τον καρκίνο.
Τον συνάντησα για πρώτη φορά στο IRC, στο Internet Relay Chat.
Δεν έγραφε απλώς κώδικα, έκανε τους ανθρώπους να ενθουσιάζονται ώστε να λύσουν προβλήματα που είχε ο ίδιος.
Ήταν ένας σύνδεσμος.
Το κίνημα του ελεύθερου πολιτισμού είχε πολλή από την δική του ενέργεια.
Νομίζω ότι ο Ααρών προσπαθούσε να κάνει τον κόσμο να δουλέψει. Προσπαθούσε να τον διορθώσει.
Είχε μια πολύ ευγενική-ισχυρή προσωπικότητα που σίγουρα αναστάτωνε κατά καιρούς.
Δεν ήταν απαραίτητα πάντα άνετος με τον κόσμο
και ο κόσμος δεν ήταν πάντα άνετος μαζί του.
Ο Aaron πήγε στο γυμνάσιο και πραγματικά συχάθηκε το σχολείο
Δεν του άρεσε. Δεν του άρεσε κανένα από τα μαθήματα που διδάσκοταν. Δεν του άρεσαν οι καθηγητές.
Ο Aaron ήξερε πώς να πάρει πληροφορίες.
Έλεγε "δεν χρειάζεται να πάω σε αυτόν το δάσκαλο για να μάθω πώς να κάνω γεωμετρία.
Μπορώ απλώς να διαβάσω το βιβλίο της γεωμετρίας
και δεν χρειάζομαι αυτόν το δάσκαλο για να μάθω την δική τους εκδοχή της αμερικανικής ιστορίας,
Έχω τρεις ιστορικές συλλογές εδώ, θα μπορούσα απλώς να τις διαβάσω
και δεν ενδιαφέρομαι για αυτό. Ενδιαφέρομαι για το διαδίκτυο."
Ήμουν πολύ απογοητευμένος με το σχολείο. Νόμιζα ότι οι δάσκαλοι δεν ήξεραν τι έλεγαν
και ότι ήταν αυταρχικόι, καθώς και ότι η εργασία για το σπίτι ήταν ένα είδος απάτης,
και ότι όλα ήταν ένας τρόπος να αναγκάσουν τους μαθητές, να τους κρατούν απασχολημένους...
Και, ξέρετε, άρχισα να διαβάζω βιβλία για την ιστορία της εκπαίδευσης
και πώς αναπτύχθηκε αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα,
και εναλλακτικές λύσεις εκπαίδευσης και τρόπους που οι άνθρωποι μπορούν να μάθουν πραγματικά πράγματα,
σε αντίθεση με το αναμάσημα γεγονότων που οι εκπαιδευτικοί τους λένε,
και αυτό το είδος εκπαίδευσης με οδήγησε στο μονοπάτι της αμφισβήτησης πραγμάτων και μόλις αμφισβήτησα το σχολείο,
αμφισβήτησα την κοινωνία που έχτίσε το σχολείο,αμφισβήτησα τις επιχειρήσεις που τα σχολεία εκπαίδευαν ανθρώπους για αυτές.
Αμφισβήτησα την κυβέρνηση που έφτιαξε όλη αυτή τη δομή.
Ένα από τα πράγματα που ήταν παθιασμένος ήταν τα πνευματικά δικαιώματα, ειδικά στις πρώτες τους ημέρες.
Τα πνευματικά δικαιώματα ήταν πάντα μια επιβάρυνση για την εκδοτική βιομηχανία και για τους αναγνώστες,
αλλά δεν ήταν μια υπερβολική επιβάρυνση. Ήταν ένας λογικος θεσμος να υπάρχει σε ισχύ
για να είναι βεβαιο ότι οι άνθρωποι πληρώνονται.
Η εμπειρία της γενιάς του Ααρών ήταν η σύγκρουση του απαρχαιωμένου σύστήματος πνευματικής ιδιοκτησίας
με αυτό το καταπληκτικό νέο πράγμα που προσπαθούμε να οικοδομήσουμε - το Διαδίκτυο και τον Ιστό.
Αυτά τα πράγματα συγκρούστηκαν, και αυτό που πήραμε ήταν το χάος.
Στη συνέχεια γνώρισε τον Lawrence Lessig καθηγητή της Νομικής του Harvard,
ο οποίος ήταν τότε προκλητικός στο νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων στο Ανώτατο Δικαστήριο.
Ο νεαρός Aaron Swartz πέταξε στην Ουάσιγκτον για να ακούσει τις ακροάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου.
Είμαι ο Aaron Swartz και είμαι εδώ για να ακούσω τον Eldred - για να δώ το έγγραφο Eldred.
Γιατί ήρθατε ως εδώ από το Σικάγο,και ταξιδέψατε τόσο για να δείτε την υπόθεση Eldred;
Αυτή είναι μια πιο δύσκολη ερώτηση...
Δεν ξέρω. Είναι πολύ συναρπαστικό να δω το Ανώτατο Δικαστήριο,
ειδικά σε μια τέτοια περίπτωση κύρους όπως αυτή.
Ο Lessig κινήθηκε με ένα νέο τρόπο για να καθορίσει τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας στο Διαδίκτυο
Ονομαζόταν Creative Commons.
Η απλή ιδέα της Creative Commons είναι να δώσει στους ανθρώπους - δημιουργούς,
ένα απλό τρόπο να σηματοδοτήσουν τη δημιουργικότητά τους με τις ελευθερίες που προορίζονται να μεταφέρουν.
Έτσι,ο κανονας "ολική κατοχή δικαιωμάτων",μπορούσε να γίνει "μερική κατοχή δικαιωμάτων".
Ένας απλός τρόπος για να σας πω, "Ορίστε τι μπορείτε να κάνετε με τη δουλειά μου,
ακόμη κι αν χρειάζεστε κι άλλα πράγματα για να πάρετε την άδειά μου πριν χρησημοποιήσετετε τη δουλειά μου."
Και ο ρόλος του Aaron ήταν το κομμάτι του υπολογιστή.
Όπως, πώς μπορείς να οικοδομήσεις τις άδειες έτσι ώστε να είναι απλές και κατανοητές
και να εκφράζονται με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε οι μηχανές να μπορούν να τις επεξεργάζονται;
Και ο κόσμος έλεγε, "Γιατί έχετε αυτό το δεκαπεντάχρονο να φτιάξει τις προδιαγραφές για την Creative Commons;
δεν νομίζετε ότι είναι ένα τεράστιο λάθος;"
Και ο Larry έλεγε, «Το μεγαλύτερο λάθος μας θα ήταν αν δεν ακούγαμε αυτό το παιδί."
Δεν είναι ακόμη αρκετά ψηλός και μετά βίας φαινόταν πάνω από το βάθρο,
και ήταν αυτό το κινητό βάθρο τόσο ενοχλητικό πράγμα,
όταν κάποτε έβαλε την οθόνη του εκεί και κανείς δεν μπορούσε να δει το πρόσωπό του.
Όταν έρχεστε στην ιστοσελίδα μας εδώ, και πηγαίνετε στο "Επιλέξτε την άδεια χρήσης",
σας δίνει αυτή τη λίστα επιλογών, σας εξηγεί τι σημαίνει, και έχετε τρεις απλές ερωτήσεις:
"Θέλετε να απαιτείται απόδοση;"
"Θέλετε να επιτρέπονται εμπορικές χρήσεις του έργου σας;
"Θέλετε να επιτραπούν τροποποιήσεις του έργου σας;"
Ήμουν έκπληκτη, εντελώς εμβρόντητη που τα άτομα αυτά τον θεωρούσαν ως έναν ενήλικα,
και που ο Aaron σηκώθηκε μπροστά σε ένα ολόκληρο ακροατήριο από ανθρώπους, και άρχισε να μιλάει
σχετικά με την πλατφόρμα που ο ίδιος είχε δημιουργήσει για την Creative Commons,
και απλώς όλοι άκουγαν αυτόν...
Καθόμουν στο πίσω μέρος, και σκεφτόμουν: είναι απλά ένα παιδί, γιατί τον ακούν;
Αλλά το έκαναν ...
Λοιπόν, δεν νομίζω ότι το εχω κατανοήσει πλήρως.
Ενώ οι κριτικοί είπαν ότι κάνει ελάχιστα για να εξασφαλίσει πως οι καλλιτέχνες θα αμείβονται για το έργο τους,
η επιτυχία του Creative Commons υπήρξε τεράστια.
Αυτή τη στιγμή μόνο στο Flickr, πάνω από 200 εκατομμύρια χρησιμοποιούν κάποια μορφή των αδειών Creative Commons.
Συνέβαλε με τις τεχνικές του ικανότητες, και δεν ήταν απλά ένα τεχνικό ζήτημα για αυτόν
Ο Aaron συχνά έγραψε με ειλικρίνεια στο προσωπικό του blog:
Πιστεύω βαθύτατα σε καποια πράγματα, και θέλω και άλλοι να κάνουν το ίδιο.
Δουλεύω για ιδέες και μαθαίνω από τους ανθρώπους. Δεν μου αρέσει να αφηνω εκτός τους ανθρώπους.
Είμαι τελειομανής, αλλά δεν θα αφήσω αυτό να γίνει εμπόδιο στη δημοσίευση.
Εκτός από την εκπαίδευση και την ψυχαγωγία, δεν πρόκειται να σπαταλήσω το χρόνο μου
σε πράγματα που δεν θα έχουν αντίκτυπο.
Θα προσπαθήσω να είμαι φίλος με όλους, αλλά τρελαίνομαι όταν δεν με παίρνουν στα σοβαρά.
Δεν κρατώ κακίες, δεν είναι παραγωγικό, αλλά μαθαίνω από τις εμπειρίες μου.
Θέλω να κάνω τον κόσμο ένα καλύτερο μέρος.
Το 2004 ο Swartz αφήνει το Highland Park και εγγράφεται στο κολέγιο Στάνφορντ.
Είχε ελκώδη κολίτιδα που ήταν σοβαρό πρόβλημα, και ανησυχούσαμε για το αν έπαιρνε τα φάρμακά του.
Είχε νοσηλευθεί και θα έπαιρνε ένα κοκτέιλ από χάπια κάθε μέρα,
και ένα από αυτά τα χάπια ήταν ένα στεροειδές που επιβράδυνε την ανάπτυξη του,
και τον έκανε να αισθάνεται διαφορετικός από τους άλλους μαθητές.
Ο Aaron, νομίζω, παρουσιάστηκε στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ έτοιμος να κάνει υποτροφία
και βρέθηκε τελικά σε ένα πρόγραμμα επιτήρησης πολύ έξυπνων γυμνασιόπαιδων
που μέσα σε τέσσερα χρόνια ήταν γραφτό να γίνουν καπετάνιοι της βιομηχανίας μέλη της ελίτ του 1%
και νομίζω ότι αυτό τον τρέλαινε.
Το 2005, μόλις ένα χρόνο στο κολέγιο,
του προσφέρθηκε μια θέση σε μια νέα εταιρεία την Y Combinator, με επικεφαλής τον Paul Graham.
Έτσι του είπε "έχω μια ιδέα για μια ιστοσελίδα."
Και ο Paul Graham τον συμπαθεί αρκετά, και λέει, "Ναι, σίγουρα."
Έτσι ο Aaron αφήνει το σχολείο και μετακομίζει σε ένα διαμέρισμα ...
Έτσι, αυτό έγινε το διαμέρισμα του Aaron όταν μετακόμισε εδώ.
Έχω αόριστες αναμνήσεις από τον πατέρα μου να μου λέει πόσο δύσκολο ήταν να πάρει μια μίσθωση
επειδή ο Aaron δεν είχε καμία πίστωση και είχε παρατήσει το κολέγιο.
Ο Aaron ζούσε εδώ που είναι τώρα το καθιστικό και μερικές από τις αφίσες έχουν μείνει από όταν ζούσε εδώ.
Kαι η βιβλιοθήκη...υπάρχουν περισσότερα βιβλία τώρα, αλλά πολλά από αυτά είναι του Ααρών.
Ιστοσελίδα του Ααρών για την Y Combinator ονομαζόταν "infogami", ένα εργαλείο για την κατασκευή ιστοσελίδων.
Αλλά η infogami πασχίζει να βρει χρήστες και τελικά ο Swartz
την συγχωνεύει με ένα άλλο έργο της Y Combinator που είχε ανάγκη από βοήθεια.
Ήταν ένα έργο με επικεφαλής τον Steve Huffman και τον Alexis Ohanian, που το έλεγαν "Reddit"
Εκεί ήμασταν, ξεκινώντας σχεδόν από το τίποτα.Χωρίς χρήστες, χωρίς χρήματα, χωρίς κώδικα,
και όμως αυξάνεται μέρα με τη μέρα σε έναν εξαιρετικά δημοφιλή δικτυακό τόπο,
Και χωρίς σημάδια φθίνουσας πορείας.
Πρώτα είχαμε 1.000 χρήστες,μετά 10000,20000 και μετά κι άλλους κι άλλους...Ήταν απλά απίστευτο.
Η Reddit γίνεται τεράστια και ήταν πραγματικά μία παράξενη γωνιά του Διαδικτύου..
Υπάρχει πολύ χιούμορ, υπάρχει πολλή τέχνη, και οι άνθρωποι συρρέουν στην σελίδα
και την κάνουν την κύρια ιστοσελίδα που πηγαίνουν κάθε πρωί για να δούνε τις ειδήσεις τους.
Η reddit τελικά συνορεύει με το χάος σε κάποια επίπεδα,
από τη μία πλευρά, είναι ένα μέρος όπου οι άνθρωποι συζητούν τα νέα της ημέρας, τεχνολογία, πολιτική
και όμως υπάρχει κι ένα είδος που θα λέγαμε "μη ασφαλές για υλικό εργασίας", προσβλητικό υλικό,
υπάρχουν και κάποιες υπο-κατηγορίες όπου "trolls" βρήκαν ένα φιλόξενο σπιτικό
και έτσι, με αυτή την έννοια η reddit έγινε ένα είδος οίκου για διαμάχες. .
Είναι σαν να κάθεται επάνω στο χείλος του χάους.
H reddit τραβάει την προσοχή του γίγαντα των εταιρικών περιοδικών Condé Nast,,
το οποίο κάνει μια προσφορά για να αγοράσει την εταιρεία.
Αρκετά μεγάλο χρηματικό ποσό, αρκετά μεγάλο ώστε ο μπαμπάς μου να γεμίσει με ερωτήσεις
όπως: "Πώς μπορώ να αποθηκεύσω αυτά τα χρήματα;"
- πολλά χρήματα ... - πολλά χρήματα.
Ίσως περισσότερα από ένα εκατομμύριο δολάρια, αλλά δεν ξέρω ακριβώς.
- Και πόσο χρονών ήταν εκείνη την εποχή; - 19, 20.
Ήταν, λοιπόν, σε αυτό το διαμέρισμα. Κάθισαν σε ό, τι προηπύρχε αυτών των καναπέδων,
ερευνώντας το Reddit, και όταν πούλησαν το Reddit
έκαναν ένα γιγαντιαίο πάρτυ, και πέταξαν όλοι για την Καλιφόρνια την επόμενη μέρα,
και άφησε τα κλειδιά σε μένα.
Ήταν αστείο, ξέρετε, είχε μόλις πουλήσει την πρώτη του εταιρεία κι όλοι υποθέσαμε
οτι ήταν ο πλουσιότερος άνθρωπος εδώ γύρω
αλλά είπε, "Α, όχι,θα πάρω αυτό το μικρό δωμάτιο μεγέθους κουτιού παπουτσιών.Είναι το μόνο που χρειάζομαι."
Ήταν μόλις λίγο μεγαλύτερο από μια ντουλάπα..
Η ιδέα του να ξοδεύει τα χρήματά του για φανταχτερά αντικείμενα φαινόταν απίθανη
Έλεγε «Μου αρέσει να ζω σε διαμερίσματα, έτσι δεν ξοδέυω πολλά χρήματα για ένα νέο μέρος για να ζω. Δεν θα αγοράσω έπαυλη,
και μου αρέσει να φοράω τζιν και ένα μπλουζάκι,
γι 'αυτό δεν πρόκειται να δαπανήσω περισσότερα χρήματα για ρούχα.
Έτσι,πραγματικά δεν είναι μεγάλη υπόθεση."
Μεγάλη υπόθεση για τον Swartz είναι πώς ρέει η κυκλοφορία στο διαδίκτυο,
και τι προστάζει την προσοχή μας.
Στο παλιό σύστημα μετάδοσης, ήσουν θεμελιωδώς περιορισμένος από την ποσότητα του
χώρου των ραδιοκυμάτων. Μπορούσες να στείλεις μόνο δέκα κανάλια στα ραδιοκύματα,και στην τηλεόραση
ακόμα και με την καλωδιακή, θα είχες 500 κανάλια.
Στο Διαδίκτυο, ο καθένας μπορεί να έχει ένα κανάλι. Ο καθένας μπορεί να έχει ένα blog ή μια σελίδα στο MySpace.
Ο καθένας έχει έναν τρόπο να εκφραστεί.
Αυτό που βλέπετε τώρα δεν είναι ένα ζήτημα του ποιος έχει πρόσβαση στα ραδιοκύματα,
Είναι ένα ζήτημα του ποιος έχει τον έλεγχο των τρόπων για να βρείτε ανθρώπους.
Ξέρετε, βλέπετε να συγκεντρώνεται εξουσία σε ιστοσελίδες όπως το Google, ένα είδος φυλάκων που σας λένε
που θέλετε να πάτε στο διαδίκτυο.
Οι άνθρωποι που σας παρέχουμε τις πηγές ειδήσεων και πληροφοριών.
Έτσι δεν είναι μόνο ορισμένα άτομα που έχουν άδεια για να μιλάνε, τώρα ο καθένας έχει
άδεια να μιλήσει. Είναι ένα ζήτημα λοιπόν του ποιος μπορεί να ακουστεί.
Μετά αφού άρχισε να εργάζεται στο Σαν Φρανσίσκο στην Condé Nast, έρχεται στο γραφείο
και θέλουν να του δώσουν έναν υπολογιστή με εγκατεστημένα χίλια δυο άχρηστα πράγματα
και του λένε ότι δεν μπορεί να εγκαταστήσει οποιαδήποτε νέα πράγματα σε αυτόν τον υπολογιστή,
κι αυτό για τους προγραμματιστές είναι εξωφρενικό.
Από την πρώτη ημέρα, παραπονιόταν για όλα αυτά τα πράγματα..
"Γκρι τοίχους, γκρι γραφεία, γκρι θόρυβο. Την πρώτη μέρα που ήρθα εδώ, δεν μπορούσα να το χωνέψω.
Μέχρι το μεσημέρι, είχα κυριολεκτικά κλειδωθεί σε ένα στασίδι στο μπάνιο και άρχισα να κλαίω.
Δεν μπορώ να φανταστώ να μένω λογικός με κάποιον να βουίζει στα αυτιά μου όλη την ημέρα
Πόσο μάλλον όταν θέλω μόνος να κανω μια πραγματική εργασία.
Κανείς άλλος δεν φαίνεται να κάνει τη δουλειά του εδώ.
Όλοι έρχονται στο δωμάτιό μας για να αράξουν και να κουβεντιάσουν, ή να μας καλέσουν να παίξουμε
το νέο σύστημα βιντεοπαιχνιδιου που η Wired ελέγχει."
Είχε πολύ διαφορετικές προσδοκίες που είχαν πολιτικό προσανατολισμό
και η Silicon Valley απλώς δεν έχει αυτή την κουλτούρα
του προσανατολίσμού της τεχνικής δραστηριότητας για την επίτευξη πολιτικών στόχων.
Ο Aaron μισούσε να εργάζεται για μια εταιρεία.
Όλοι μισούσαν να δουλέυουν για την Condé Nast, αλλά ο Aaron,είναι ο μόνος που δεν επρόκειτο να το δεχθεί.
Και ο Ααρών βασικά απέλυσε τον εαυτό του.
Με το να μην εμφανιζόταν να εργαστεί, ποτέ.
Ειπώθηκε οτι ήταν μια θυελώδης διάλυση. Τόσο ο Alexis Ohanian και ο Steve Huffman
αρνήθηκαν να μιλήσουν σε αυτήν την ταινία.
Απέρριψε τον επιχειρηματικό κόσμο. Ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που πρέπει να θυμάστε σχετικά με
με την επιλογή του Aaron να αφήσει εκείνη την πρώτη του δημιουργία, είναι ότι άφηνε πίσω
τα πράγματα που τον έκαναν διάσημο και αγαπητό και ρίσκαρε να απογοητέυσει τους οπαδούς του.
Πήγε εκεί που υποτίθεται πως έπρεπε να πάει και είχε την αυτογνωσία
την επίγνωση να συνειδητοποιήσει ότι είχε ανέβει ένα βουνό από σκατά για να μαζέψει
ένα μονο τριαντάφυλλο και ανακάλυψε ότι είχε χάσει την αίσθηση της όσφρησης,
και αντί να κάθεται εκεί και να επιμένει ότι δεν ήταν τόσο κακή όσο φαίνεται,
και αφού πήρε το τριαντάφυλλο εν πάση περιπτώσει,
κατέβηκε πάλι προς τα κάτω, κι αυτό ήταν κάτι αληθηνά ωραιο.
Ο τρόπος με τον οποίο ο Aaron πάντα έβλεπε, είναι ότι ο προγραμματισμος είναι μαγεία.
Μπορείς να πετύχεις πράγματα που οι κανονικοί άνθρωποι δεν μπορούν, με το να μπορείς να προγραμματίζεις.
Έτσι, αν είχες μαγικές δυνάμεις, θα τις χρησιμοποιούσες για το καλό, ή για να βγάλεις βουνά από λεφτά;
Ο Swartz εμπνεύστηκε από έναν από τους οραματιστές που είχε γνωρίσει ως παιδί.
Τον άνθρωπο που είχε εφεύρει τον Παγκόσμιο Ιστό, τον Tim Berners-Lee.
Στη δεκαετία του 1990, ο Berners-Lee αναμφισβήτητα κάθεται σε
μία από τις πιο προσοδοφόρες εφευρέσεις του 20ου αιώνα,
αλλά αντί να επωφεληθεί από την εφεύρεση του Παγκόσμιου Ιστού, την έδωσε δωρεάν.
Είναι ο μόνος λόγος που υπάρχει ο Παγκόσμιος Ιστός του Ιντερνετ σήμερα.
Ο Aaron σίγουρα επηρεάστηκε βαθιά από τον Tim.
Ο Tim είναι μια πρώιμη πολύ σημαντική ιδιοφυΐα του Διαδικτύου,
ο οποίος με καμία έννοια δεν εξαργύρωσε.
Δεν ενδιαφέρθηκε καθόλου για το πώς θα μπορέσει να βγάλει ένα δισεκατομμύριο δολάρια.
Οι άνθρωποι έλεγαν, "Α, υπάρχουν χρήματα που μπορούν να βγουν από εκεί,"
έτσι θα μπορούν να υπάρχουν πολλοί μικροί ιστοί,
αντί για ένα μεγάλο,
αλλά ένα μικρό web, και όλα τα είδη μικρών ιστών δεν θα λειτουργούν σωστά,
γιατί δεν θα μπορείτε να ακολουθήσετε τις συνδέσεις από τον ένα στον άλλο.
Θα έπρεπε να έχετε τις κρίσιμες μάζες - ολόκληρος ο πλανήτης δηλαδή
γι 'αυτό ο Ιστός δεν πρόκειται να λειτουργήσει,εκτός αν το σύνολο του πλανήτη μπορεί να έχει πρόσβαση
Νιώθω πολύ έντονα ότι δεν είναι αρκετό απλά να ζούμε στον κόσμο όπως είναι,
απλώς να παίρνεις οτι σου δίνεται, να ακολουθείς αυτά που οι ενήλικες σου λένε να κάνεις,
και ότι σου είπαν οι γονείς σου και ότι η κοινωνία σου λέει να κάνεις.
Νομίζω πρέπει πάντα να αμφισβητείς.
Υοθετώ αυτή την πολύ επιστημονική στάση, πως ότι έχετε μάθει είναι μόνο προσωρινό,
και πάντα ανοικτό για να αποδοκιμαστεί ή να διαψευσθεί να αμφισβητηθεί
και αυτό πιστεύω ισχύει και για την κοινωνία.
Μόλις συνειδητοποίησα ότι υπήρχαν πραγματικά σοβαρά προβλήματα - θεμελιώδη προβλήματα κι ότι
θα μπορούσα να κάνω κάτι για να αντιμετωπιστούν, δεν βρήκα κανένα τρόπο να το ξεχάσω αυτό.
Δεν είδα τρόπο να μην το κάνω.
Είχαμε μόλις αρχίσει να περνάμε πολύ χρόνο,
απλώς σαν φίλοι.
Θα μιλούσαμε μόνο για ώρες, μέσα στη νύχτα.
Σίγουρα μου είχε γίνει κατανοητό ότι με φλέρταρε. Νομίζω ότι σε κάποιο βαθμό,
ήμουν λες κι αυτό ήταν άσχημη ιδέα και αδύνατη και ως εκ τούτου προσποιούμουν ότι δεν συμβαίνει.
Δεδομένου ότι ο γάμος μου είχε χαλάσει και πραγματικά είχα κολλήσει χωρίς να έχω πουθενά να πάω,
γίναμε συγκάτοικοι, και έφερα και την κόρη μου μαζί.
Μετακομίσαμε και επιπλώσαμε το σπίτι και ήταν πραγματικά γαλήνια.
Η ζωή μου δεν ήταν ήρεμη ούτε μια στιγμή και ουσιαστικά ούτε και η δική του.
Ήμασταν πολύ κοντά από την αρχή της ρομαντικής σχέσης μας.
Ήμασταν απλά σε συνεχή επαφή.
Αλλά ήμασταν και οι δύο πολύ δύσκολοι άνθρωποι στη συναναστροφή.
Σε μια συζήτηση πολύ Ally McBeal (τηλεοπτική σειρά), ομολόγησε ότι είχε ένα τραγούδι, και τον έβαλα να μου το παίξει.
Ήταν το "Ασυνήθηστη μηχανή" της Fiona Apple.
Νομίζω ότι ήταν ακριβώς αυτή η αίσθηση που έχει το τραγούδι σαν να είσαι λίγο ετοιμοπόλεμος
και είχε επίσης και μια αισιοδοξία σε αυτό.
♪ Με τα πόδια είναι μια αργή ανάβαση, αλλά είμαι καλός στο να είμαι άβολα,
έτσι δεν μπορώ να σταματήσω να αλλάζω όλη την ώρα ♪
Με πολλούς τρόπους, ο Aaron ήταν εξαιρετικά αισιόδοξος για τη ζωή. Ακόμα και όταν ο ίδιος δεν το ένιωθε,
μπορούσε να είναι παρά πολύ αισιόδοξος για τη ζωή.
♪ Ασυνήθιστη μηχανή ♪
- Τι κάνεις; - Τώρα το Flicker έχει ένα βίντεο.
Swartz έδωσε την ενέργειά του σε μια σειρά από νέα
έργα που αφορούν στην πρόσβαση στις δημόσιες πληροφορίες,
συμπεριλαμβανομένης μίας υπολογίσιμης ιστοσελίδας που ονομάζεται Watchdog.net
και ενός προγράμματος που ονομάζεται Ανοιχτή Βιβλιοθήκη.
Έτσι, το Open Library Project είναι μια ιστοσελίδα που μπορείτε να επισκεφθείτε στο openlibrary.org,
και η ιδέα είναι να είναι ένα τεράστιο wiki,
μία επεξεργάσιμη ιστοσελίδα με μια σελίδα ανά βιβλίο.
Έτσι, για κάθε βιβλίο που εκδόθηκε, θέλουμε να έχουμε μια ιστοσελίδα που να συνδυάζει
όλες τις πληροφορίες από τους εκδότες, από βιβλιοπώλες, από βιβλιοθήκες, από αναγνώστες
και στη συνέχεια σας δίνει συνδέσεις που μπορείτε να το αγοράσετε,
να το δανειστείτε, ή να περιηγηθείτε σε αυτό.
Λατρεύω τις βιβλιοθήκες. Είμαι ο τύπος που πηγαίνει σε μια νέα πόλη και αμέσως αναζητά τη βιβλιοθήκη.
Αυτό είναι το όνειρο του Open Library, η οικοδόμηση αυτής της ιστοσελίδας, όπου μπορείτε να περιηγηθείτε
από βιβλίο σε βιβλίο, από τον χαρακτήρα στον συγγραφέα,
από το θέμα στην ιδέα, να περάσετε μέσα από αυτό το τεράστιο δέντρο
γνώσεων που έχουν ενσωματωθεί και χάνονται σε μεγάλες φυσικές βιβλιοθήκες,
που είναι δύσκολο να βρεθούν,
που δεν είναι εύκολα προσβάσιμες διαδικτυακώς.
Είναι πολύ σημαντικό, επειδή τα βιβλία είναι πολιτιστική μας κληρονομιά.
Τα βιβλία είναι ο τόπος που οι άνθρωποι πηγαίνουν για να καταγράψουν πράγματα,
το να τα "καταπιεί" όλα αυτά μια εταιρεία είναι κάπως τρομακτικό.
Πώς μπορείς πετύχεις δημόσια πρόσβαση στο ελεύθερο/δημόσιο περιεχόμενο (public domain);
Μπορεί να ακούγεται προφανές ότι θα είχατε δημόσια πρόσβαση στο δημόσιο υλικό (public domain),
αλλά δεν είναι αλήθεια.
Έτσι, το ελεύθερο περιεχόμενο που πρέπει να είναι δωρεάν για όλους, συχνά είναι κλειδωμένο.
Υπάρχουν συχνά φυλασσόμενα κλουβιά. Είναι σαν να έχεις ένα εθνικό πάρκο
με μια τάφρο γύρω από αυτό,
και πύργους με όπλα, σε περίπτωση που κάποιος θελήσει να έρθει και να απολαύσει το δημόσιο χώρο..
Ένα από τα πράγματα που ενδιέφεραν ιδιαίτερα τον Aaron,
ήταν το πως θα έφερνε την πρόσβαση του κοινού στο δημόσιο τομέα.
Αυτό είναι ένα από τα πράγματα που τον έμπλεξαν σε πάρα πολλά πρόβλημα.
Είχα προσπαθήσει να αποκτήσω πρόσβαση
στο ομοσπονδιακό δικαστικό μητρώο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Αυτό που ανακάλυψα ήταν ένα αινιγματικό σύστημα που ονομάζεται PACER.
Που σημαίνει Δημόσια Πρόσβαση στα Δικαστικά Ηλεκτρονικά Αρχεία.
Άρχισα να το ψάχνω και έτσι έπεσα πάνω στον Carl Malamud.
Η πρόσβαση σε νομικά στοιχεία στις ΗΠΑ
είναι μια επιχείρηση κέρδους δέκα δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως..
Το PACER είναι ένα απίστευτο αίσχος των κυβερνητικών υπηρεσιών.
Χρεώνουν δέκα σεντς ανά σελίδα.
Είναι ο πιο σκληρός κώδικας που έχετε δει ποτέ.
Δεν μπορείτε να αναζητήσετε. Δεν μπορείτε να αποθηκεύσετε τίποτα.
Πρέπει να έχετε πιστωτική κάρτα και αυτά είναι δημόσια αρχεία.
Τα Ειρηνοδικεία των ΗΠΑ είναι πολύ σημαντικά, από εκεί ξεκινούν πολλές ριζικές διαφορές.
Περιπτώσεις πολιτικών δικαιωμάτων, διπλώματα ευρεσιτεχνίας, κι άλλα διάφορα.
Δημοσιογράφοι,φοιτητές,πολίτες,δικηγόροι
έχουν ανάγκη πρόσβασης στο PACER και αυτό τους εμποδίζει σε κάθε βήμα με κάθε τρόπο.
Άνθρωποι χωρίς μέσα δεν μπορούν να δουν το νόμο
ενώ οσοι έχουν πιστωτική κάρτα Gold American Express μπορούν.
Είναι ένας κεφαλικός φόρος για πρόσβαση στη δικαιοσύνη.
Ξέρετε, ο νόμος είναι το λειτουργικό σύστημα της δημοκρατίας
και θα πρέπει να πληρώσετε για να το δείτε;
Ξέρετε, αυτό δεν είναι και πολύ δημοκρατικό...
Κερδίζουν περίπου 120 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο με το σύστημα PACER
και δεν τους κοστίζει τίποτα, σύμφωνα με τα δικά τους αρχεία.
Στην πραγματικότητα, αυτό είναι παράνομο.
Η Κίνηση Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης το 2002 ορίζει
ότι τα δικαστήρια μπορούν να χρεώνουν μόνο όπου είναι απαραίτητο,
προκειμένου να καλυφθούν τα έξοδα λειτουργίας του PACER.
Ως ιδρυτής της Public.Resource.Org, (μτφ. Δημόσια Πηγή)
ο Malamud ήθελε να διαμαρτυρηθεί για τις χρεώσεις PACER.
Ξεκίνησε ένα πρόγραμμα που ονομάζεται Πρόγραμμα Ανακύκλωσης PACER
όπου οι άνθρωποι θα μπορούσαν να ανεβάσουν έγγραφα PACER είχαν ήδη πληρώσει για αυτά
σε μια ελεύθερη βάση δεδομένων έτσι ώστε κι άλλοι να μπορούν να τα χρησιμοποιήσουν.
Οι άνθρωποι του PACER είχαν δεχθεί πολλά παράπονα από το Κογκρέσο
και άλλους σχετικά με την δημόσια πρόσβαση
και έτσι έβαλαν ένα σύστημα σε 17 βιβλιοθήκες σε όλη τη χώρα
που ήταν ελεύθερη η πρόσβαση σε έγγραφα PACER.
Αυτό σημαίνει μια βιβλιοθήκη κάθε 22.000 τετραγωνικά μίλια,
πιστεύω πως δεν ήταν πραγματικά βολικό.
Ενθάρρυνα εθελοντές να συμμετάσχουν στο κίνημα Thumb Drive Corps,
να κατεβάσουν έγγραφα από τις βιβλιοθήκες με δημόσια πρόσβαση
και να τα ανεβάσουν στη σελίδα ανακύκλωσης PACER.
Οι άνθρωποι παίρνουν ένα usb στικάκι σε μία από αυτές τις βιβλιοθήκες,
κατεβάζουν ένα σωρό έγγραφα, και τα στέλνουν σε μένα. Εννοώ, ήταν απλώς ένα αστείο.
Ουσιαστικά τότε,αν έκανες κλικ στην ιστοσελίδα μας έβρισκες τα πάντα !
Έβλεπες να τραγουδούν οι Munchkins,ένα βιντεάκι:
♪ Είμαστε το τάγμα του γλειφιτζουριού ... ♪
Φυσικά,δέχθηκα και κάποιες κλήσεις από τον Steve Shultz και τον Aaron, λέγοντας:
"θα θέλαμε να ενταχθούμε σε αυτό το κίνημα.."
Εκείνη την εποχή, γνώρισα τον Aaron σε ένα συνέδριο.
Αυτό ήταν κάτι που έπρεπε πραγματικά να είναι μια συνεργασία
ανάμεσα σε πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους.
Γι 'αυτό τον πλησίασα και του είπα,
"σκέφτομαι μια παρέμβαση στο πρόβλημα PACER."
Ο Schultz είχε ήδη αναπτύξει ένα πρόγραμμα
που μπορούσε να κατεβάσει αυτόματα τα έγγραφα PACER
από τις δοκιμαστικές βιβλιοθήκες.
Ο Swartz ήθελε να ρίξει μια ματιά.
Έτσι, του έδειξα τον κώδικα και δεν ήξερα τι θα επακολουθήσει,
αλλά όπως αποδεικνύεται, κατά τη διάρκεια των προσεχών ωρών στην εν λόγω διάσκεψη,
κάθησε σε μια γωνιά, βελτιώνοντας τον κώδικα μου και είχε ήδη αναθέσει σε έναν φίλο του
που ζούσε κοντά σε μία από αυτές τις βιβλιοθήκες να πάει και να δοκιμάσει τον βελτιωμένο κώδικα.
Σε αυτό το σημείο οι άνθρωποι των δικαστηρίων συνειδητοποίησαν
πως κάτι δεν πήγαινε σύμφωνα με το σχέδιο.
Και τα δεδομένα άρχισαν να έρχονται και να έρχονται και να έρχονται ...
και σύντομα ήταν 760 GB από έγγραφα PACER, περίπου 20 εκατομμύρια σελίδες.
Χρησιμοποιώντας τις πληροφορίες που προέρχονται από τις δοκιμαστικές βιβλιοθήκες,
ο Swartz διεξάγει μαζικές αυτοματοποιημένες παράλληλες λήψεις του συστήματος PACER.
Ήταν σε θέση να αποκτήσει 2,7 εκατομμύρια έγγραφα του Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου,
σχεδόν 20 εκατομμύρια σελίδες κειμένου.
Τώρα,σας ομολογώ ότι 20 εκατομμύρια σελίδες είχαν ίσως υπερβεί
τις προσδοκίες των ανθρώπων που λειτουργούσαν το πιλοτικό έργο πρόσβασης,
αλλά το να εκπλήξεις έναν γραφειοκράτη δεν είναι παράνομο !
Ο Aaron και ο Carl αποφάσισαν να μιλήσουν στους Times της Νέας Υόρκης για το τι συνέβη.
Τράβηξαν επίσης την προσοχή του FBI,
το οποίο άρχισε να ερευνά το σπίτι των γονιών του Swartz στο Ιλλινόις.
Και παίρνω ένα tweet από τη μητέρα του, λέγοντας, "τηλεφώνησε μου"
Έτσι, σκεφτόμουν, τι στο διάολο συμβαίνει εδώ;
Και έτσι, τελικά έμαθα για τον Aaron και ξέρετε,
η μητέρα του ήταν κάπως "Ω Θεέ μου, FBI, το FBI, το FBI!"
Ένας πράκτορας του FBI οδηγεί στον διάδρομο στο σπίτι μας,
προσπαθώντας να δει αν ο Aaron είναι στο δωμάτιό του.
Θυμάμαι να είμαι στο σπίτι εκείνη την ημέρα, και αναρωτήθηκα
γιατί αυτό το αυτοκίνητο ερχόταν στο δρόμο μας
και μετά ξαναγύριζε πίσω . Αυτό είναι παράξενο!
Πέντε χρόνια αργότερα διάβασα το αρχείο του FBI,
και είπα ω Θεέ μου: Τελικά, ήταν ένας πράκτορας του FBI, στο δρόμο μου!
Ήταν τρομοκρατημένος. Ήταν τελείως τρομοκρατημένος.
Ήταν πολύ πιο τρομοκρατημένος όταν το FBI τον πήρε τηλέφωνο
και προσπάθησε να τον κάνει να βρεθούν σε μία καφετέρια χωρίς δικηγόρο.
Μου είπε ότι πήγε στο σπίτι του και ξάπλωσε στο κρεβάτι τρέμοντας.
Η λήψεις αποκάλυψαν επίσης μαζικές παραβιάσεις της ιδιωτικότητας στα δικαστικά έγγραφα.
Τελικά ως αποτέλεσμα, τα δικαστήρια αναγκάστηκαν να αλλάξουν τις πολιτικές τους
και το FBI έκλεισε την έρευνά του, χωρίς την απαγγελία κατηγοριών.
Μέχρι σήμερα, το βρίσκω αξιοσημείωτο
ότι κανείς, ακόμη και στο πιο απομακρυσμένο γραφείο του FBI
σκεφτόταν ότι ήταν σωστή η χρήση των χρημάτων των φορολογουμένων
για να ερευνά ανθρώπους για εγκληματική κλοπή,
με την αιτιολογία ότι είχε κάνει το νόμο δημόσια προσβάσιμο!
Πώς μπορείς να αποκαλείς τον εαυτό σου άνθρωπο του νόμου
και να πιστεύεις ότι θα μπορούσε να είναι λάθος
το να κάνεις το νόμο δημόσια προσβάσιμο ;
Ο Aaron ήταν πρόθυμος να θέσει τον εαυτό του σε κίνδυνο για τους σκοπούς που πίστευε.
Ενοχλημένος απ'την ανισότητα του πλούτου,
ο Swartz πάει πέρα απ' την τεχνολογία σε ένα ευρύτερο φάσμα πολιτικών αιτιών.
Πήγα στο Κογκρέσο, και τον κάλεσα να έρθει και να περάσει λίγο χρόνο μαζί μας
ώστε να μπορέσει να μάθει την πολιτική διαδικασία.
Ήταν σαν να μαθαίνει για μια νέα κοινότητα και νέες δεξιότητες,
ένα είδος μάθησης για να χακάρει την πολιτική.
Φαίνεται γελοίο ότι οι ανθρακωρύχοι θα πρέπει να σφυροκοπούν
έως ότου ολόκληρο το σώμα τους στάζει ιδρώτα,
αντιμέτωποι με τη γνώση ότι αν τολμήσουν να σταματήσουν,
δεν θα βάλουν φαγητό στο τραπέζι τους το βράδυ,
ενώ εγώ βγάζω όλο και περισσότερα χρήματα κάθε μέρα,
απλά καθισμένος και παρακολουθώντας τηλεόραση.
Αλλά προφανώς ο κόσμος είναι γελοίος.
Έτσι, συν-ίδρυσα μια ομάδα που ονομάζεται "Επιτροπή Προοδευτικής Αλλαγής",
και προσπαθούμε να οργανώσουμε τους ανθρώπους μέσω του Διαδικτύου
που ενδιαφέρονται για την προοδευτική πολιτική
και τη μετακίνηση της χώρας προς μια πιο προοδευτική κατεύθυνση
να έρθουν σε επαφή να εγγραφούν στη λίστα e-mail μας,
να γίνουν μέλη της εκστρατείας μας
και να μας βοηθήσει να εκλεγούν προοδευτικοί υποψήφιοι σε όλη τη χώρα.
Η ομάδα είναι υπεύθυνη για την εκστρατεία της εκλογής της Elizabeth Warren στη Γερουσία.
Θα μπορούσε να σκεφτεί ότι ήταν ένα χαζό σύστημα
αλλά ήρθε και είπε, "πρέπει να μάθω αυτό το σύστημα,
επειδή μπορεί να χειραγωγηθεί όπως κάθε κοινωνικό σύστημα."
Αλλά το πάθος του για τη γνώση και τις βιβλιοθήκες δεν είχε κορεστεί.
Ο Aaron άρχισε να ρίχνει μια πιο προσεκτική ματιά στα ιδρύματα
που δημοσιεύουν ακαδημαϊκά άρθρα σε (επιστημονικά) περιοδικά.
Με την τύχη του να είστε σπουδαστές σε ένα μεγάλο αμερικανικό πανεπιστήμιο,
υποθέτω ότι έχετε πρόσβαση σε μια ευρεία ποικιλία επιστημονικών περιοδικών.
Σχεδόν κάθε μεγάλο πανεπιστήμιο στις ΗΠΑ
πληρώνει ένα είδος τελών έκδοσης αδειών σε οργανισμούς όπως
το JSTOR το Thompson Isi για να έχετε πρόσβαση σε επιστημονικά περιοδικά
που ο υπόλοιπος κόσμος δεν μπορεί να διαβάσει.
Αυτά τα επιστημονικά περιοδικά και άρθρα είναι στην ουσία,
το σύνολο του πλούτου της ανθρώπινης γνώσης στο διαδίκτυο
και πολλά έχουν πληρωθεί με χρήματα των φορολογουμένων ή με κρατικές επιχορηγήσεις.
αλλά για να τα διαβάσετε, θα πρέπει συχνά να τα πληρώσετε ξανά,
με τέλη σε εκδότες, όπως η Reed-Elsevier.
Τα τέλη αδειών είναι τόσο σημαντικά που οι άνθρωποι που σπουδάζουν στην Ινδία,
αντί να σπουδάζουν στις Ηνωμένες Πολιτείες,
δεν έχουν αυτό το είδος της πρόσβασης.Έχουν κλειδωθεί έξω από όλα αυτά τα περιοδικά.
Έχουν κλειδωθεί έξω από ολόκληρη την επιστημονική κληρονομιά μας.
Θέλω να πω, πολλά από αυτά τα άρθρα σε περιοδικά, πάνε πίσω στο The Enlightenment.
Κάθε φορά που κάποιος έχει γράψει μια επιστημονική εργασία,
αυτή θα σαρωθεί, θα ψηφιοποιηθεί, και θα μπει σε αυτές τις συλλογές.
Αυτή είναι μια κληρονομιά που μας έδωσε η ιστορία των ανθρώπων
που κάνουν μια ενδιαφέρουσα εργασία, την ιστορία των επιστημόνων.
Είναι μια κληρονομιά που πρέπει να ανήκει σε μας ως κοινό, ως λαός,
αλλά αντ 'αυτού, έχει κλειδωθεί και μπει στο διαδίκτυο
από μια χούφτα κερδοσκοπικών εταιρειών
οι οποίες στη συνέχεια, προσπαθούν να πάρουν το μέγιστο κέρδος που μπορουν από αυτό.
Έτσι, ένας ερευνητής που πληρώνεται από το πανεπιστήμιο ή το λαό, δημοσιεύει ένα έγγραφο
και στο τελευταίο βήμα της διαδικασίας, αφού όλη η δουλειά έχει γίνει,
μετά από όλη την αρχική έρευνα τη σκέψη,
το έργο του εργαστηρίου, την ανάλυση, αφού όλα έχουν γίνει,
τότε ο ερευνητής θα πρέπει να παραδώσει τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας του
σε αυτήν την πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων επιχείρηση.
Αυτό είναι αρρωστημένο. Είναι μια ολόκληρη οικονομία που βασίζεται στην εθελοντική εργασία,
και στη συνέχεια οι εκδότες κάθονται στην κορυφή και απολαμβάνουν τον αφρό.
Μιλάμε για μια απάτη. Ένας εκδότης στη Βρετανία είχε κέρδος τρία δισεκατομμύρια δολάρια το περασμένο έτος.
Θέλω να πω, τι απάτη !!
Το JSTOR είναι απλώς ένας πολύ, πολύ μικρός παίκτης σε αυτήν την ιστορία
αλλά για κάποιο λόγο, το JSTOR είναι ο παίκτης που ο Aaron αποφάσισε να αντιμετωπίσει.
Είχε πάει σε κάποιο συνέδριο γύρω από την Ανοικτή Πρόσβαση και την Ανοικτή Έκδοση
και δεν ξέρω ποιο πρόσωπο από το JSTOR ήταν εκεί,
αλλά νομίζω ότι σε κάποιο σημείο, ο Aaron έκανε την ερώτηση,
"Πόσο θα κοστίσει για να ανοίξει στο κοινό το JSTOR στο διηνεκές;"
Και του απάντησε - Νομίζω ότι ήταν διακόσια εκατομμύρια δολάρια,
κάτι που ο Aaron θώρησε ότι ήταν εντελώς γελοίο.
Δουλεύοντας σε μια υποτροφία στο Χάρβαρντ,
ήξερε χρήστες του ΜΙΤ με το γνωστό ανοιχτό και γρήγορο δίκτυο
που τους είχε επιτραπεί η πρόσβαση στα πλούτη του JSTOR.
Έτσι ο Swartz είδε την ευκαιρία...
Έχετε ένα κλειδί για αυτές τις πύλες,
και με ένα μικρό κομμάτι μαγικού κώδικα μπορείτε να πάρετε αυτά τα άρθρα.
Στις 24 Σεπτέμβρη του 2010,
Swartz κατέγραψε ένα πρόσφατα αγορασμένο φορητό Acer
στο δίκτυο του MIT, με το όνομα "Garry Host".
Το όνομα του πελάτη (υπολογιστη) καταχωρήθηκε ως "GHost laptop" (φορητό φάντασμα).
Δεν χακάρει τη JSTOR με την παραδοσιακή έννοια του χάκινγκ.
Η βάση δεδομένων JSTOR οργανώθηκε,
έτσι ώστε να είναι εντελώς αδύνατο να καταλάβεις
to πώς μπορείς να κατεβάσεις όλα τα άρθρα της JSTOR, επειδή ήταν βασικά αριθμημένα.
Ήταν ουσιαστικά /// ... άριθμός άρθρου 444024 μετά -25 μετά -26.
Έγραψε ένα σενάριο Python με το όνομα keepgrabbing.pi,
με το οποίο άρπαζε το ένα άρθρο μετά το άλλο.
Την επόμενη μέρα, το Ghost laptop αρχίζει να αρπάζει άρθρα,
αλλά σύντομα, η διεύθυνση IP του υπολογιστή αποκλείστηκε.
Για τον Swartz, είναι απλώς ένα μικρό εμπόδιο.
Γρήγορα εκχωρεί εκ νέου τη διεύθυνση IP του υπολογιστή του και συνεχίζει το κατέβασμα.
Λοιπόν, το JSTOR και το MIT έλαβαν μια σειρά από μέτρα για να προσπαθήσουν να παρέμβουν,
όταν πρόσεξαν τι συμβαίνει,
και όταν τα πιο ήπια μέτρα δεν λειτούργησαν,
σε ένα ορισμένο στάδιο, η JSTOR διέκοψε την πρόσβαση του MIT
στη βάση δεδομένων της JSTOR.
Έτσι ξεκινάει ένα είδος παιχνιδιού της γάτας με το ποντίκι
για να αποκτήσει πρόσβαση στη βάση δεδομένων της JSTOR.
Ο Aaron προφανώς, είναι η γάτα, γιατί έχει μεγαλύτερη τεχνική ικανότητα
από τους ανθρώπους της JSTOR οι οποίοι την υπερασπίζονται.
Τελικά, υπήρχε μια ξεκλείδωτη ντουλάπα στο υπόγειο του κτιρίου,
και αντί να συνδεθεί μέσω WiFi,
πήγε εκεί κάτω και απλά συνέδεσε τον υπολογιστή του απευθείας στο δίκτυο
και απλώς το άφησε εκεί με έναν εξωτερικό σκληρό δίσκο να κατεβάζει τα άρθρα στον υπολογιστή.
Χωρίς να το γνωρίζει ο Swartz, laptop και σκληρός δίσκος βρέθηκαν από τις αρχές.
Δεν σταμάτησαν τη λήψη.
Αντ 'αυτού, εγκατέστησαν μια κάμερα παρακολούθησης.
Βρήκαν αυτόν τον υπολογιστή σε ένα δωμάτιο στο υπόγειο ενός κτιρίου του MIT.
Θα μπορούσαν να το έχουν αποσυνδέσει.
Θα μπορούσαν να περιμένουν να έρθει ο υπεύθυνος και να πουν,
"Φίλε, τι κάνεις, κόφ΄το. Ποιος είσαι;"
Θα μπορούσαν να τα έχουν κάνει όλα αυτά, αλλά δεν τα έκαναν.
Αυτό που ήθελαν ήταν να καταγράψουν για να συγκεντρώσουν στοιχεία για το δικαστήριο.
Μόνο για αυτό το λόγο καταγράφεις κάτι τέτοιο.
Στην αρχή, το μόνο πρόσωπο που πιάστηκε στην κάμερα
χρησιμοποιούσε την ντουλάπα ως ένα μέρος για να αποθηκεύει μπουκάλια και δοχεία.
Αλλά μέρες αργότερα, έπιασε τον Swartz.
Ο Swartz αντικαθιστά τον σκληρό δίσκο. Τον βγάζει από το σακίδιό του,
βγαίνει εκτός πλάνου για περίπου πέντε λεπτά,
και στη συνέχεια αποχωρεί.
Και στη συνέχεια τον ακολούθησαν,
καθώς γύριζε στο σπίτι με ποδήλατο από το MIT,
Οι αστυνομικοί βγήκαν από κάθε πλευρά του δρόμου,
ή κάτι τέτοιο, και άρχισαν να τον κυνηγούν.
Ο ίδιος περιγράφει ότι τον έριξαν κάτω και του επιτέθηκαν.
Μου λέει ότι... δεν ήταν ξεκάθαρο ότι ήταν αστυνομικοί.
Σκέφτηκε ότι κάποιος προσπαθούσε να του επιτεθεί.
Μου είπε ότι τον χτύπησαν.
Ήταν τραυματικό. Η έννοια της ποινικής δίωξης ενός μέλους της οικογένειας μας
ήταν τόσο ξένη και ακατανόητη που δεν ήξερα τι να κάνω.
Εκτέλεσαν τα εντάλματα έρευνας στο σπίτι του Aaron
στο διαμέρισμά του στο Κέμπριτζ, στο γραφείο του στο Χάρβαρντ.
Δύο ημέρες πριν από τη σύλληψη, η έρευνα είχε προχωρήσει πέρα από το JSTOR
και την τοπική αστυνομία του Κέμπριτζ.
Την είχαν αναλάβει οι Μυστικές Υπηρεσίες των ΗΠΑ.
Οι Μυστικές Υπηρεσίες είχαν αρχίσει να ερευνούν απάτες
με πιστωτικές κάρτες μέσω Η/Υ από το 1984,
αλλά έξι εβδομάδες μετά την επίθεση στις 9/11, ο ρόλος τους επεκτάθηκε.
[χειροκροτήματα]
Ο πρόεδρος Μπους χρησιμοποιεί το Πατριωτικό Νομοσχέδιo (Patriot Act)
για να δημιουργήσει ένα δίκτυο το οποίο ονομάστηκε
"Ομάδα Κρούσης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος".
Το νομοσχέδιο αυτό λαμβάνει υπόψη τη νέα πραγματικότητα
και τους κίνδυνους της σύγχρονης τρομοκρατίας.
Σύμφωνα με τις Μυστικές Υπηρεσίες, ασχολούνται κατά κύριο λόγο
με δραστηριότητες με οικονομικό αντίκτυπο,
με οργανωμένες εγκληματικές ομάδες,
ή τη χρήση των προγραμμάτων που αφορούν τις νέες τεχνολογίες.
οι Μυστικές Υπηρεσίες παραπέμπουν τη περίπτωση του Swartz
στο γραφείο του Εισαγγελέα στη Βοστόνη.
Υπήρχε κάποιος στο γραφείο του εισαγγελέα των ΗΠΑ, που είχε τον τίτλο:
"Επικεφαλής Διεύθυνσης της Ομάδας κρούσης κατά των Εγκλήματων μέσω Υπολογιστών"
Δεν ξέρω τι άλλο έκανε,
αλλά σίγουρα δεν είσαι σοβαρός Εισαγγελέας χωρίς ηλεκτρονικό έγκλημα για να ασκήσεις δίωξη,
έτσι έπεσε με τα μούτρα, το κράτησε για τον εαυτό του, δεν το ανέθεσε σε κανέναν στο γραφείο ή το σώμα:
Αυτός είναι ο Στιβ Χέιμαν.
Ο εισαγγελέας Στίβεν Χέιμαν αποσύρθηκε σε μεγάλο βαθμό από τη δημόσια θέα, μετά τη σύλληψη του Άαρων Σβάρτζ,
αλλά μπορείτε να τον δείτε εδώ, σε ένα επεισόδιο του τηλεοπτικού σόου "American Greed",
το οποίο γυρίστηκε γύρω από τη περίοδο της σύλληψής του Ααρών.
Περιγράφει μια προηγούμενη υπόθεσή του εναντίον του διαβόητου χάκερ Αλμπέρτο Γκονζάλες,
μια υπόθεση που έδωσε στον Χέιμαν την προσοχή του τύπου και επευφημίες.
Ο Γκονζάλες ήταν ο εγκέφαλος της κλοπής των αριθμών ATM για πάνω από 100.000.000 πιστωτικές κάρτες,
και ήταν η μεγαλύτερη τέτοια απάτη στην ιστορία.
Εδώ ο Χέιμαν, περιγράφοντας τον Γκονζάλες, λέει την άποψή του για τη νοοτροπία των χάκερ:
Πολλά από τα κίνητρα αυτών των παιδιών είναι τα ίδια με τα δικά μας.
Έχουν εγωισμό, τους αρέσει η πρόκληση,
και φυσικά θέλουν τα χρήματα και ό, τι μπορούν να αγοράσουν μ' αυτά.
Ένας από τους υπόπτους που εμπλέκονταν στην υπόθεση Γκονζάλες
ήταν ένας νεαρός χάκερ με το όνομα Τζόναθαν Τζέιμς.
Πιστεύοντας ότι θα φορτωνόταν τα εγκλήματα του Γκονζάλες,
Ο Τζέιμς αυτοκτόνησε κατά τη διάρκεια της έρευνας.
Σε πρώιμο δελτίο τύπου που περιγράφει τη θέση της κυβέρνησης στην υπόθεση του Aaron Swartz,
Το αφεντικό του Χέιμαν, η Εισαγγελέας των ΗΠΑ της Περιφέρειας της Μασαχουσέτης,
Κάρμεν Ορτίζ, είπε το εξής: "Η κλοπή είναι κλοπή, είτε χρησιμοποιείς μια εντολή υπολογιστή είτε ένα λοστό,
είτε κλέβεις έγγραφα, στοιχεία ή δολάρια."
Αυτό δεν είναι αλήθεια. Είναι προφανές ότι δεν είναι αλήθεια.
Δεν λέω ότι είναι αβλαβές,
δεν λέω ότι δεν πρέπει να ποινικοποιήσουμε την κλοπή πληροφοριών,
αλλά πρέπει να είμαστε πιο λεπτοί
προσπαθώντας να καταλάβουμε τι είναι πραγματικά επιβλαβές εδώ.
Έτσι, κάθε φορά που θα διαρρήξω κάτι με λοστό,
Κάνω ζημιά. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι 'αυτό.
Αλλά όταν ο Άαρων γράφει ένα πρόγραμμα που λέει
Λήψη Λήψη Λήψη, εκατό φορές σε ένα δεύτερο,
δεν υπάρχει καμία εμφανής ζημιά σε κανέναν.
Αν το κάνει για να συλλέξει ένα αρχείο για να κάνει ακαδημαϊκή έρευνα πάνω σ αυτήν,
δεν υπάρχει οποιαδήποτε βλάβη σε κανέναν.
Δεν έκλεβε. Δεν πουλούσε ότι πήρε.
Έκανε μία δήλωση, θα μπορούσα να πω.
Η σύλληψη είχε συνέπειες για τον Swartz.
Απλώς δεν μιλούσε γι 'αυτό.
Ηταν πολύ αγχωμένος.
Κι εγώ αν νόμιζα ότι το FBI θα έρθει στην πόρτα μου οποιαδήποτε μέρα,
κάθε φορά που θα κυκλοφορούσα στο σπίτι, ακόμη και για να βάλω πλυντήριο,
και νόμιζα ότι θα μπουν στο διαμέρισμα γιατί άφησα την πόρτα ξεκλείδωτη,
θα ήμουν πολύ αγχωμένος,
Ήταν σαφές, και έτσι ο Aaron είχε πάντα σκυθρωπή διάθεση.
Δεν έδινε ευαίσθητες πληροφορίες για τις κινήσεις του κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου,
γιατί φοβόταν ότι το FBI θα τον περιμένει.
Ήταν μια εποχή πρωτοφανούς κοινωνικού και πολιτικού ακτιβισμού.
το περιοδικό Time αργότερα θα ονόμαζε πρόσωπο του έτους 2011 "Τον διαδηλωτή".
Υπήρχε σε εξέλιξη ένα φυτώριο χάκερ.
Το WikiLeaks είχε κυκλοφορήσει ένα θησαυρό από διπλωματικά μηνύματα,
Η Μάνινγκ ήταν υπό κράτηση,
και ήταν άγνωστο αν αυτή ήταν η πηγή της διαρροής.
Οι Ανώνυμοι, είναι ένα δίκτυο διαμαρτυρίας
που έχουν πολλούς χάκερ στις τάξεις τους,
Είχαν διάφορα ξεσπάσματα αυτού του είδους
Αν συγκρίνουμε αυτά με ό,τι έκανε εκείνος,
θα έπρεπε να είχε ασχοληθεί το MIT και η JSTOR,
σαν να είναι ένα ιδιωτικό, επαγγελματικό θέμα.
Δεν θα έπρεπε να είχε τραβήξει την προσοχή του ποινικού συστήματος.
Απλά δεν ανήκε σ' αυτή τη κατηγορία.
Πριν διώχθεί ποινικά, ο Swartz δέχτηκε μια πρόταση για συμβιβασμό
που περιλάμβανε τρεις μήνες φυλακή, διαμονή σε κέντρο αποκατάστασης,
και ένα χρόνο κατ 'οίκον περιορισμού,
και όλα αυτά χωρίς τη χρήση υπολογιστή.
Με την προϋπόθεση ότι ο Swartz θα δήλωνε ένοχος για κακούργημα.
Επομένως: δεν έχουμε καμία ανακάλυψη, καμία απολύτως απόδειξη
για την δικογραφία της κυβέρνησης,
και πρέπει να πάρουμε αυτή τη τεράστια απόφαση
όπου ο δικηγόρος σε πιέζει να το κάνεις,
η κυβέρνηση σου δίνει μια αδιαπραγμάτευτη απαίτηση,
και σου λένε ότι η πιθανότητα σου να επικρατήσεις είναι μικρές,
οπότε άσχετα αν είσαι ένοχος ή όχι, είναι καλύτερα να δεχτείς τη συμφωνία.
Η Βοστώνη έχει τη δικιά της Διεύθυνση Ηλεκτρονικού Εγκλήματος,
και πολλούς δικηγόρους, ίσως περισσότερους από ό, τι χρειάζεται.
Έτσι, ξέρετε, μπορείτε να φανταστείτε πολλές υποθέσεις που θα είναι
πραγματικά δύσκολο να ασκηθεί δίωξη, επειδή αφορούν κάποιους εγκληματίες στη Ρωσία,
ή μέλη μιας εταιρείας
που έχουν δικηγόρους των πεντακοσίων ή επτακοσίων δολαρίων την ώρα
που στρέφονται εναντίων σου, και μετά έχεις μια υπόθεση με ένα παιδί,
όπου είναι αρκετά εύκολο να αποδειχθεί ότι έκανε κάτι,
και ήδη έχει στοχοποιηθεί ως ταραχοποιός από το FBI,
οπότε γιατί να μην είσαι όσο μπορείς πιο σκληρός μ' αυτό τον τύπο;
Είναι καλό για τον Εισαγγελέα. Είναι καλό για τη Δημοκρατία,
γιατί μάχεται όλους αυτούς τους τρομοκράτες.
Φοβόμουν πολύ.
Φοβόμουν να μην κατασχεθεί ο υπολογιστής μου.
Φοβόμουν οτι θα πάω φυλακή αν κατασχεθεί.
Είχα εμπιστευτικό υλικό από πηγές από την προηγούμενη δουλειά μου στο laptop μου,
και αυτή είναι πάνω απ' όλα η προτεραιότητά μου - να κρατήσω τις πηγές μου ασφαλείς.
Φοβόμουν για το τι επρόκειτο να συμβεί στην Άντα.
Ο Aaron μου είπε ότι του είχαν πρόσφερει μια συμφωνία,
και τελικά μου είπε ότι θα την δεχόταν αν του το έλεγα,
και είπα - ήρθα πολύ κοντά στο να πω, "Δέξου την."
Είχε αναπτύξει σοβαρές πολιτικές φιλοδοξίες
στο ενδιάμεσο διάστημα,
όταν έληξε η επιχειρηματική του ζωή,
και άρχισε αυτή τη νέα ζωή στον πολιτικό ακτιβισμό,
και πίστευε ότι δεν θα μπορούσε να συνεχίσει τη ζωή του με ένα κακούργημα.
Μου είπε μια μέρα, καθώς περπατούσαμε μπροστά από τον Λευκό Οίκο,
μου είπε, "Δεν αφήνουν τους εγκληματίες να δουλεύουν εκεί."
Και αλήθεια, πραγματικά, ήθελε να είναι αυτή η ζωή του.
Δεν είχε σκοτώσει κανέναν. Δεν είχε πειράξει κανέναν.
Δεν είχε κλέψει χρήματα.
Δεν είχε κάνει τίποτα κακουργηματικό και ...
δεν υπήρχε κανένας λόγος να στιγματιστεί ως κακούργος,
και να του αφαιρεθεί το δικαίωμά της ψήφου σε πολλές πολιτείες
για αυτό που έκανε. Αυτό είναι απλά εξωφρενικό.
Ήταν λογικό για αυτόν να φάει ένα μεγάλο πρόστιμο,
ή να του ζητήσουν να μην επιστρέψει στο MIT.
Αλλά να είναι κακούργος; Να αντιμετωπίσει χρόνο φυλακής;
Ο Swartz απέρριψε τον συμβιβασμό.
Ο Χέιμαν εντείνει τις προσπάθειές του.
Ο Χέιμαν συνέχισε να μας πιέζει σε όλα τα επίπεδα.
Ακόμη και με τα φυσικά στοιχεία που κατασχέθηκαν από τον Aaron
τον σκληρό δίσκου του Acer και το USB drive,
οι εισαγγελείς χρειάζονταν αποδείξεις για τα κίνητρά του.
Γιατί ο Aaron Swartz κατέβαζε άρθρα από το JSTOR,
και τι ακριβώς σκοπεύετε να κάνετε με αυτά;
Ο ισχυρισμός της κυβέρνησης ήταν ότι σκόπευε να τα δημοσιεύσει.
Πραγματικά δεν ξέρουμε αν αυτές ήταν πραγματικά οι προθέσεις του
επειδή ο Aaron είχε προηγούμενο με εργασίες όπου ανέλυε τεράστια σύνολα δεδομένων από άρθρα
προκειμένου να μάθει ενδιαφέροντα πράγματα.
Η καλύτερη απόδειξη για αυτό ήταν ότι όταν ήταν στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ,
επίσης κατέβασε όλη τη βάση νομικών δεδομένων του Westlaw.
Σε μια εργασία με τους φοιτητές Νομικής του Στάντφορτ,
Ο Swartz είχε κατεβάσει τη νομική βάση δεδομένων της Westlaw.
Αποκάλυψε ανησυχητικές συνδέσεις μεταξύ της χρηματοδότησης της νομικής έρευνας
και ευνοϊκων αποτελέσματων.
Έκανε αυτή την καταπληκτική ανάλυση των κερδοσκοπικών εταιρειών
που δίνουν χρήματα στους καθηγητές Νομικής που έγραφαν αναθεωρήσεις νομικών άρθρων
τα οποία ήταν τότε επωφελή π.χ. για την Εxxon κατά τη διάρκεια μιας πετρελαιοκηλίδας.
Ήταν ένα πολύ διεφθαρμένο σύστημα χρηματοδότησης, μία έρευνα της ματαιοδοξίας.
O Swartz ποτέ δεν είχε κυκλοφορήσει τα έγγραφα Westlaw.
Θεωρητικά, θα μπορούσε να κάνει το ίδιο πράγμα για τη βάση δεδομένων JSTOR.
Αυτό θα ήταν απολύτως εντάξει.
Από την άλλη πλευρά αν σκόπευε να δημιουργήσει μια ανταγωνιστική υπηρεσία στο JSTOR,
πχ αν εμείς πάμε να δημιουργήσουμε τη δική μας
πρόσβαση στο Harvard Law Review και χρεώσουμε χρήματα γι 'αυτό,
τότε εντάξει, έτσι φαίνεται σαν ποινική παράβαση
επειδή προσπαθείς να εκμεταλλευτείς εμπορικά αυτό το υλικό,
αλλά είναι κάπως τρελό να φανταστεί κανείς ότι αυτό ήταν που έκανε.
Έτσι όμως, υπάρχει το άλλο ενδεχόμενο:
αν απλώς προσπαθούσε να ελευθερώσει το υλικό αυτό, για όλο τον αναπτυσσόμενου κόσμο;
Αλλά ανάλογα με το σκόπευε να κάνει, δημιουργεί ένα πολύ διαφορετικό χαρακτήρα
για το πώς ο νόμος θα πρέπει να σκεφτεί σχετικά. Η κυβέρνηση τον δίωκε
σα να ήταν μια εμπορική ποινική παράβαση,
σαν να κλέβει ένα σωρό στοιχεία πιστωτικών καρτών, σαν να ήταν αυτό το είδος του εγκλήματος.
Δεν ξέρω τι επρόκειτο να κάνει με την εν λόγω βάση δεδομένων,
αλλά άκουσα από έναν φίλο του ότι ο Aaron είχε πει
ότι θα ανέλυε τα δεδομένα για αποδείξεις σχετικά με την χρηματοδότηση από εταιρίες
της έρευνας της κλιματικής αλλαγής
που οδήγησε σε μεροληπτικά αποτελέσματα και το πιστεύω απόλυτα αυτό.
Μόλις έμαθα ότι ο Steve ήθελε να μου μιλήσει,
και σκέφτηκα ότι ίσως αυτό να ήταν ένας τρόπος να βγω από το πρόβλημα,
απλώς να βγω απ΄την όλη κατάσταση,
και δεν ήθελα να ζω με το φόβο της κατάσχεσης του υπολογιστή μου.
Δεν ήθελα να ζω με το φόβο να πάω στη φυλακή για περιφρόνηση του δικαστηρίου
αν προσπαθόυσαν να με αναγκάσουν να αποκρυπτογραφήσω τον υπολογιστή μου.
Όταν ήρθαν και μου είπαν, "ο Steve θέλει να σου μιλήσει,"
μου φαινόταν λογικό.
Πρόσφεραν στην Norton αυτό που είναι γνωστό ως "βασίλισσα μιας ημέρας" μία επιστολή προσφορά.
Αυτό θα επέτρεπε σε εισαγγελείς να θέσουν ερωτήσεις σχετικά με την περίπτωση του Aaron.
Η Norton θα έπαιρνε ασυλία από ποινική δίωξη
για οποιαδήποτε πληροφορία αποκάλυπτε κατά τη διάρκεια της συνάντησης.
Δεν μου άρεσε. Το είπα στους δικηγόρους μου κατ' επανάληψη
ότι δεν... ότι φαινόταν ύπουλο, δεν μου άρεσε αυτό, δεν ήθελα ασυλία,
Δεν χρειαζόμουν ασυλία, δεν είχα κάνει τίποτα,
αλλά ήταν πραγματικά, πραγματικά οσο πιο αυστηροί γινόταν,
δεν ήθελαν να συναντήσω τον εισαγγελέα χωρίς ασυλία.
Αλλά απλώς για να είναι σαφές,
αυτό είναι μία συμφωνία "βασίλισσα για μια μέρα", μια προσφορά.
Ακριβώς, μια επιστολή προσφοράς.
-Σε τι αφορούσαν οι πληροφορίες που δώσατε με αντάλλαγμα την προστασία από τη δίωξη;
-Λοιπόν, Δεν θα έδινα πληροφορίες, τουλάχιστον δεν το είδα έτσι εγώ,
νόμιζα ότι απλώς θα έχουμε μια συζήτηση, μια συνέντευξη μαζί τους.
-Όπου σας έκαναν ερωτήσεις ... -Ναι μου έκαναν ερωτήσεις.
-και μπορούν να ρωτήσουν ό,τι θέλουν... -Σωστά.
- Και ό, τι θα μαθαιναν ... -Εγώ ειλικρινά...
-Μα δεν μπορούσαν να σας διώξουν...
-Σωστά, και επανειλημμένα προσπάθησα να πάω "ακάλυπτη"
Επανειλημμένα, προσπάθησα επανειλημμένα να απορρίψω αυτή την προσφορά.
Ήμουν άρρωστη. Με πίεζαν οι δικηγόροι μου.
Ήμουν μπερδεμένη. Δεν ήμουν καλά σε εκείνο το σημείο.
Είχα κατάθλιψη και φοβόμουν και δεν καταλάβαινα την κατάσταση που βρισκόμουν.
Δεν είχα ιδέα γιατί ήμουν σε αυτή την κατάσταση.
Δεν είχα κάνει τίποτα ενδιαφέρον, πόσο μάλον κάτι λάθος
Παρανοήσαμε.
Ο Aaron ήταν σαφώς πολύ ταραγμένος με αυτό. Όλοι ήμασταν πολύ ταραγμένοι με αυτό.
Οι δικηγόροι του Aaron ήταν πολύ ταραγμένοι με αυτό.
Προσπαθήσαμε να πείσουμε την Quinn να αλλάξει δικηγόρους.
Ήμουν εντελώς άβολα μέσα σε ένα δωμάτιο με μεγαλόσωμους άντρες, καλά οπλισμένους,
που εσυνεχώς μου έλεγαν ότι λέω ψέματα και ότι κάτι πρέπει να έχω κάνει.
Τους είπα ότι αυτό το πράγμα που καταδιώκουν
δεν ήταν ένα έγκλημα.
Τους είπα ότι ήταν στη λάθος πλευρά της ιστορίας.
Χρησιμοποίησα αυτή τη φράση. Είπα, "Είστε στη λάθος πλευρά της ιστορίας."
Και φαινόταν να βαριούνται. Δεν έδειχναν καν θυμωμένοι.
Απλώς έδειχναν να βαριούνται
και τότε άρχισα να βλέπω ότι δεν είχαμε την ίδια κουβέντα.
Εννοώ, τους είπα πολλά πράγματα σχετικά, ξέρετε,
λόγους που οι άνθρωποι θα κατέβαζαν άρθρα περιοδικών,
και τελικά -δεν θυμάμαι ακριβώς γύρω από τι-
ανέφερα ότι είχε κάνει ένα blog το "Guerilla Open Access Manifesto"
Αυτό είναι το "Guerrilla Open Access Manifesto" (Μανιφέστο του Αντάρτη της Ανοιχτής Προόσβασης)
υποτίθεται ότι γράφτηκε τον Ιούλιο του 2008 στην Ιταλία.
"Η πληροφορία είναι δύναμη.
Αλλά όπως κάθε δύναμη, υπάρχουν εκείνοι που την θέλουν για τον εαυτό τους."
"Η παγκόσμια επιστημονική και πολιτιστική κληρονομιά δημοσιεύθηκε για αιώνες σε βιβλία και περιοδικά,
ψηφιοποιήθηκε και κλειδώθηκε από μια χούφτα ιδιωτικών επιχειρήσεων."
"Εν τω μεταξύ, όσοι έχουν κλειδωθεί έξω δεν στέκονται σιωπηλοί."
"Έχετε γλιστρήσει μέσα από τρύπες και σκαρφαλώσατε πάνω από φράχτες,
απελευθερώνοντας τις πληροφορίες που κλείδωσαν οι εκδότες και τις μοιραστήκατε με τους φίλους σας."
"Αλλά όλη αυτή η δράση συνεχίζεται στο σκοτάδι, κρυμμένη υπόγεια."
"Λέγεται κλοπή ή πειρατεία, λες και το να μοιράζεσαι τον πλούτο της γνώσης ήταν
το ηθικό ισοδύναμο της λεηλασίας ενός πλοίου και της δολοφονίας του πληρώματός του."
"Αλλά η κοινή χρήση δεν είναι ανήθικη, είναι μια ηθική επιταγή.
"Μόνο οι τυφλωμένοι από την απληστία θα αρνηθούν να επιτρέψουν σε ένα φίλο να κάνει ένα αντίγραφο."
"Δεν υπάρχει δικαιοσύνη όταν ακολουθεί άδικους νόμους."
"Ήρθε η ώρα να έρθει στο φως και σε μια μεγάλη παράδοση πολιτικής ανυπακοής,
δηλώνουμε την αντίθεσή μας σε αυτή την ιδιωτική κλοπή του δημοσίου πολιτισμού."
Το Μανιφέστο φέρεται να γράφτηκε από τέσσερις διαφορετικούς ανθρώπους, με την επιμέλεια της Norton..
Αλλά ήταν ο Swartz που είχε υπογράψει με το όνομά του σε αυτό..
Όταν τελείωσε,πάω αμέσως στον Aaron και του λέω ό,τι μπορώ να θυμηθώ γι'αυτό
και θυμώνει πάρα πολύ.
Τα πράγματα που είχα κάνει δεν θα έπρεπε να προστεθούν με αυτόν τον τρόπο.
Δεν είχα κάνει κάτι λάθος και όλα είχαν πάει στραβά,
αλλά ποτέ δεν ήμουν ...
Εξακολουθώ να είμαι θυμωμένη.
Είμαι ακόμα θυμωμένη γιατί παλεύεις να κάνεις ότι μπορείς
ώστε αυτοί οι άνθρωποι να κάνουν το σωστό,
αυτοί μετατρέπουν τα πάντα εναντίον σου.
Και θα σε βλάψουν με οτιδήποτε μπορούν.
Και εκείνη τη στιγμή, μετάνιωσα που είπα τι έκανα.
Αλλά περισσότερο μετανιώνω επειδή το έχουμε διευθετήσει αυτό.
Ότι είμαστε εντάξει με αυτό.
Ότι είμαστε εντάξει με το σύστημα της δικαιοσύνης,
ένα σύστημα που προσπαθεί να βάλει τους ανθρώπους σε μικρές παγίδες
ώστε να καταστρέφει τις ζωές μας.
Οπότε ναι. Μακάρι να μην τα είχε πει αυτά.
Αλλά είμαι πολύ, πολύ πιο θυμωμένη με αυτό που είμαι.
Κι αυτό είναι ότι εμείς, ως λαός νομιζουμε ότι είναι εντάξει.
Χρησιμοποίησαν κάθε μέθοδο νομίζω που θα μπορούσαν να σκεφτούν
ώστε να την κάνουν να τους δώσει πληροφορίες που θα ήταν επιζήμιες για τον Aaron
και χρήσιμες για τη δίωξη του Aaron,
αλλά δεν νομίζω ότι είχε πληροφορίες που ήταν χρήσιμες τελικά για την κυβέρνηση.
Οι μήνες περνούν καθώς οι φίλοι και η οικογένεια του Swartz
περιμένουν το διαφαινόμενο κατηγορητήριο.
Εν τω μεταξύ, ο Swartz είχε γίνει εμπειρογνωμόνων για μια σειρά από θέματα του διαδικτύου..
...μια ερώτηση για εσάς λοιπόν: Πιστεύετε ότι το internet είναι κάτι
που πρέπει να θεωρείται ανθρώπινο δικαίωμα,
και κάτι που η κυβέρνηση δεν μπορεί να σας στερήσει ;
Ναι, σίγουρα, εννοώ ότι αυτή η ιδέα ότι η εθνική ασφάλεια
είναι μια δικαιολογία για να κλείσει το διαδίκτυο,
είναι ακριβώς αυτό που ακούσαμε στην Αίγυπτο και τη Συρία
και όλες αυτές τις άλλες χώρες,
και έτσι, ναι, είναι αλήθεια, όταν ιστοσελίδες όπως το WikiLeaks
προβάλουν κάποιο προσβλητικό υλικό
για πράγματα που η κυβέρνηση των ΗΠΑ κάνει,
και οι άνθρωποι οργανώνονται για να διαμαρτυρηθούν γι' αυτό
και να προσπαθούν να αλλάξουν την κυβέρνησή τους. Ξέρετε, αυτό είναι ένα καλό πράγμα:
Είναι αυτά που περιγράφει η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων
η ελεύθερη έκφραση, η ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι
και έτσι η ιδέα ότι θα πρέπει να τα κλείσουμε νομίζω,
είναι ενάντια στις βασικές αμερικανικές αρχές.
Μια αρχή, νομίζω, αυτή που οι ιδρυτές του έθνους μας θα είχαν καταλάβει.
Αν το Διαδίκτυο ήταν υπαρκτό τότε,
αντί της τοποθέτησης του όρου "ταχυδρομείων" στο Σύνταγμα,
θα είχαν βάλει "ISPs". (πάροχοι υπηρεσιών ίντερνετ)
Λοιπόν, αυτό είναι σίγουρα ενδιαφέρον να δούμε πόσο...
Ο Swartz συναντά την ακτιβίστρια Taren Stinebrickner-Kauffman, και αρχίζουν να βγαίνουν μαζί.
Χρειαζόμαστε μια τεράστια παγκόσμια δημόσια κατακραυγή.
Αν δεν υπάρξει μαζική παγκόσμια δημόσια κατακραυγή, δεν θα δημιουργηθεί καμία αλλαγή.
Ξέρεις, Τέσσερις άνθρωποι σε αυτή την πόλη,
πρέπει να προκαλέσουν μια τεράστια παγκόσμια δημόσια κατακραυγή.
Ξέρεις, Χρειαζόμαστε κάποιον να υπογράφει ψηφίσματα.
Χωρίς να της πει επακριβώς, την προειδοποίησε ότι ήταν μπλεγμένος σε κάτι,
που το έλεγε απλά "το κακό πράγμα".
Είχα κάποιες τρελές θεωρίες όπως ότι είχε δεσμό με την Elizabeth Warren ή κάτι τέτοιο.
Βασικά είχα σκεφτεί τόσο τη Χίλαρι Κλίντον και την Elizabeth Warren, αλλά ...
Έτσι, κάποια στιγμή μάλλον τέλη Ιουλίου, ο Aaron μου τηλεφώνησε,
κι έτυχε να το σηκώσω και μου είπε,"το κακό πράγμα" μάλλον θα είναι στις ειδήσεις αύριο.
Θέλεις να σου πω, ή θες να διαβάσεις γι'αυτό στις ειδήσεις ;"
Και είπα, "Λοιπόν, θέλω να μου πεις."
Κι ο Aaron είπε, "Λοιπόν, έχω συλληφθεί
για τη λήψη πάρα πολλών ακαδημαϊκών άρθρων από επιστημονικά περιοδικά,
και θέλουν να με τιμωρήσουν παραδειγματικά".
Και είπα "Αυτό είναι; Αυτή είναι η μεγάλη αναστάτωση;
Αλήθεια; Δεν ακούγεται σαν πολύ μεγάλη υπόθεση!
14 Ιουλίου 2011, ομοσπονδιακοί εισαγγελείς
απαγγέλουν στον Swartz τέσσερις κατηγορίες κακουργήματος.
Απαγγέλθηκαν την ίδια ημέρα που συνελήφθησαν στην Αγγλία δύο άνθρωποι ως μέλη της LulzSec
και μερικοί άλλοι πραγματικοί χάκερς. Και ο Aaron είναι απλά κάποιος που μοιάζει με έναν χάκερ
αρκετά, ώστε να μπορούν ξέρεις,
να "'παλουκώσουν' το κεφάλι του στο στύλο και μπροστά στις πύλες." (σ.τ.μ. για παραδειγματισμό)
Ο Aaron πήγε να παραδοθεί, και τον συνέλαβαν.
Στη συνέχεια τον έγδυσαν και τον έψαξαν,
του πήραν τα κορδόνια του, τη ζώνη του και τον άφησαν στην απομόνωση.
Το Επαρχιακό Γραφείο του Εισαγγελέα Μασσαχουσέτης εξέδωσε μια δήλωση
λέγοντας, "Ο Swartz αντιμετωπίζει μέχρι και 35 χρόνια φυλακής,
θα ακολουθήσουν τρία έτη εποπτευόμενης απελευθέρωσης,
αναμόρφωση και πρόστιμο έως ένα εκατομμύριο δολάρια.""
Αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση εκατό χιλιάδες δολάρια.
Την ίδια μέρα, το κύριο θύμα στην υπόθεση, δηλαδή η JSTOR,
επισήμως αποσύρει όλες τις κατηγορίες εναντίον του Swartz και αρνείται να συνεχίσει την υπόθεση.
Η JSTOR - δεν ήταν φίλοι μας, δεν ήταν ποτέ εξυπηρετικοί ούτε φιλικοί προς εμάς,
αλλά είχαν τη στάση "Δεν είμαστε μέρος αυτής της δίωξης."
Η JSTOR, και η μητρική εταιρεία ITHAKA, απέφυγε τα αιτήματα μας να μιλήσει σε αυτήν την ταινία.
Όμως, εκείνο το διάστημα, κυκλοφορήσαν μια δήλωση λέγοντας,
"Ήταν απόφαση της κυβέρνησης σχετικά με τη δίωξη, δεν ήταν απόφαση της JSTOR."
Και γι' αυτό είχαμε την πεποίθηση ότι, με αυτό η υπόθεση θα τελειώσει.
Ότι ήμασταν σε θέση να πείσουμε τον Χεϊμάν να κλείσει την υπόθεση,
ή να διευθετηθεί με κάποιο λογικό τρόπο.
Και η κυβέρνηση αρνήθηκε.
Γιατί ;
Λοιπόν, επειδή πιστεύω ότι ήθελαν να δώσουν ένα παράδειγμα μέσα από τον Aaron
και είπαν ότι ήθελαν - ο λόγος για τον οποίο δεν θα
αναιρούσαν την κατηγορία κακουργήματος και της ποινής φυλάκισης
ήταν ότι ήθελαν να χρησιμοποιήσουν αυτή την υπόθεση ως υπόθεση για παράδειγμα αποτροπής. Μας το είπαν.
Σας το είπαν αυτό; - Ναι.
-Ότι αυτό επρόκειτο να είναι ένα παράδειγμα; Ναι.
-Θα τον έκαναν παράδειγμα; - Ναι.
Ο Στηβ Χεϊμάν το είπε αυτό.
Αποτροπή για ποιον; Υπάρχουν άλλοι άνθρωποι εκεί έξω που τρέχουν να εγγραφούν στο JSTOR,
και να κατεβάσουν άρθρα για να κάνουν μια πολιτική δήλωση;
Εννοώ, ποιον θέλουν να αποθαρρύνουν;
Θα ήταν πιο εύκολο να κατανοήσουμε την διοίκηση Obama
την στάση της δήθεν για λόγους αποτροπής
αν ήταν μια διοίκηση που, για παράδειγμα,
κατεδίωκε αναμφισβήτητα το μεγαλύτερο οικονομικό έγκλημα
που έχει δει η χώρα τα τελευταία εκατό χρόνια.
Τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν και οδήγησαν στην οικονομική κρίση στη Wall Street.
Όταν ξεκινάς την ανάπτυξη
της μη αμφισβητούμενης ιδέας της αποτροπής
μόνο επιλεκτικά
τοτε σταματάς να κάνεις μια ψύχραιμη ανάλυση της παραβατικότητας
και αποφασίζεις να αναπτύξεις πόρους για την επιβολή του νόμου
ειδικότερα με βάση την πολιτική ιδεολογία,
κι αυτό δεν είναι μόνο αντιδημοκρατικό, υποτίθεται ότι είναι κι αντιαμερικανικό.
Ο εισαγγελέας Χεϊμάν αργότερα φέρεται να είπε έξω από ένα συμβούλιο του MIT,
ότι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι
ήταν ένα δελτίο τύπου που βγήκε από έναν οργανισμό που είχε ιδρύσει ο Swartz το "Demand Progress".
Σύμφωνα με το λογαριασμό του MIT, ο Χεϊμάν αντέδρασε σε αυτή τη δήλωση υποστήριξης,
αποκαλώντας τη "άγρια Διαδικτυακή εκστρατεία" και μία "ανόητη κίνηση"
η οποία μετέφερε την υπόθεση από το επιπεδο ανθρώπινης διαφοράς, σε θεσμικό επίπεδο.
Αυτός ήταν ένας δηλητηριώδης συνδυασμός:
ένας εισαγγελέας που δεν ήθελε να χάσει την υπόληψή του,
ο οποίος είχε μια πολιτική καριέρα στον ορίζοντα
και δεν ήθελε να έχει αυτή την υπόθεση να τον στοιχειώνει.
Ξοδεύεις τα δολάρια των φορολογουμένων συλλαμβάνοντας κάποιον
που πήρε πάρα πολλά βιβλία από τη βιβλιοθήκη,
και μετά θες να σου παραδοθεί έδρα στο δικαστήριο; Δεν γίνεται αυτο !
Στη συνέχεια προσπάθησα να ασκήσω όσο πιο πολύ πίεση στο MIT
με διάφορους τρόπους για να τους πείσω
να πάνε στην κυβέρνηση, και να ζητήσουν από την κυβέρνηση να σταματήσει τη δίωξη.
Ποια ήταν η αντίδραση του MIT σε αυτό ;
Δεν φαίνεται να υπάρχει καμία αντίδραση από το MIT σε εκείνο το σημείο.
Το MIT δεν υπερασπίζεται τον Aaron
κι αυτό για τους ανθρώπους στο εσωτερικό της κοινότητας του MIT, φαίνεται εξωφρενικό,
επειδή το MIT είναι ένας τόπος που ενθαρρύνει το χάκινγκ με την ευρύτερη έννοια της λέξης.
Στο MIT, η ιδέα να πάς και να τρέχεις σε στέγες και σήραγγες που δεν σου επιτρεπόταν,
δεν ήταν μόνο μια ιεροτελεστία, ήταν μέρος της εμπειρίας να είσαι στο MIT,
και η "παραβίαση κλειδαριών" ήταν ένα μάθημα χειμερινού τριμήνου στο MIT.
Είχαν την ηθική εξουσία να σταματήσουν όλο αυτό εν τη γενέσει του.
Το MIT όμως δεν εναντιώθηκε, δεν πήρε θέση,
δεν είπε στους Ομοσπονδιακούς, "Μην το κάνετε αυτό.
"Δεν θέλουμε να το κάνετε αυτό.Υπερβάλλετε. Αυτό είναι πολύ χοντρό."
...εγώ αυτά ξερω...
Ενήργησαν όπως θα έκανε κάθε εταιρεία. Κατά κάποιο τρόπο βοήθησαν την κυβέρνηση,
δεν βοήθησαν εμάς, σαν να ένιωθαν ότι έτσι έπρεπε
και γι' αυτό δεν προσπάθησαν ποτέ να το σταματήσουν.
Το MIT αρνήθηκε επανειλημμένα αιτήματα για να σχολιάσει,
αλλά αργότερα κυκλοφόρησε μια έκθεση λέγοντας
ότι προσπάθησε να διατηρήσει τη θέση της ουδετερότητας,
και πιστεύεται ότι Heymann και Εισαγγελεία των ΗΠΑ
δεν νοιαζόταν τι σκέφτηκε ή είπε το ΜΙΤ για την υπόθεση
Η συμπεριφορά του MIT φαινόταν πραγματικά σε αντίθεση με το ήθος του MIT.
Θα μπορούσες να πεις ότι
το MIT έκανε τα στραβά μάτια και ότι ήταν εντάξει να κάνουν κάτι τέτοιο,
αλλά με αυτή τη στάση, την ουδέτερη στάση,
αυτό από μόνο του, ήταν μια στάση υπέρ του εισαγγελέα.
Αν κοιτάξετε τον Steve Jobs και τον Steve Wozniak,
που ξεκίνησαν με την πώληση ενός Blue Box,
το οποίο σχεδιάστηκε για να εξαπατούν την τηλεφωνική εταιρεία.
Αν κοιτάξετε τον Bill Gates και τον Paul Allen,
που αρχικά ξεκίνησαν την επιχείρησή τους
με τη χρήση του χρόνου των υπολογιστών του Χάρβαρντ,
η οποία ήταν σαφώς ενάντια στους κανόνες.
Η διαφορά μεταξύ του Aaron και των ανθρώπων που μόλις ανέφερα,
είναι ότι ο Aaron ήθελε να κάνει τον κόσμο ένα καλύτερο μέρος,
δεν ήθελε απλώς να βγάλει λεφτά.
Ο Swartz συνεχίζει να είναι ειλικρινής σε μια ποικιλία από θέματα του διαδικτύου.
Ξέρετε, ο λόγος που το Διαδίκτυο λειτουργεί,
είναι λόγω της ανταγωνιστικής αγοράς των ιδεών
και πρέπει να εστιάσουμε στο να έχουμε περισσότερες πληροφορίες
για την κυβέρνησή μας, περισσότερη προσβασιμότητα,
περισσότερες συζητήσεις, αλλά, αντίθετα,
φαίνεται σαν το κογκρέσο να εστιάζει στο να τα τερματίσει αυτά.
Ο Aaron νόμιζε ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο
εξηγώντας τον κόσμο με μεγάλη σαφήνεια στους ανθρώπους.
Το Flame μπορεί κυριολεκτικά να ελέγχει τον υπολογιστή σας και να σας κατασκοπέυει.
Καλώς ήρθες Aaron. Είναι ωραίο να σε έχουμε ξανά εδώ στην εκπομπή.
Ξέρετε, όπως ακριβώς οι κατάσκοποι τον παλιό καιρό έβαζαν μικρόφωνα
και κατέγραφαν τι έλεγε ο κόσμος,
τώρα χρησιμοποιούν υπολογιστές για να κάνουν το ίδιο πράγμα.
Η πολιτική δραστηριότητα του Swartz συνεχίζεται,
η προσοχή του στρέφεται στο νομοσχέδιο που προωθεί το Κογκρέσο
για να περιορίσει τη διαδικτυακή πειρατεία
Ονομάζεται "SOPA".
Ακτιβιστές όπως ο Peter Eckersley το είδαν σαν έναν τεράστιο σφετερισμό,
που απειλεί την τεχνική ακεραιότητα του ίδιου του Διαδικτύου.
Ένα από τα πρώτα πράγματα που έκανα ήταν να καλέσω τον Aaron.
Και είπα, "Μπορούμε να κάνουμε μια μεγάλη διαδικτυακή εκστρατεία ενάντια σε αυτό;"
"Αυτό δεν είναι ένα νομοσχέδιο σχετικά με τα πνευματικά δικαιώματα."
"Δεν είναι;"
«Όχι», είπε, "είναι ένα νομοσχέδιο για την ελευθερία της σύνδεσης."
Τώρα άκουγα.
Και το σκέφτηκε για μια στιγμή και στη συνέχεια είπε: "Ναι."
Και ίδρυσε το "Demand Progress".
Το Demand Progress είναι μια διαδικτυακή οργάνωση ακτιβισμού,
έχουμε περίπου ενάμισι εκατομμύριο μέλη,
αλλά ξεκίνησε το φθινόπωρο του 2010.
Ο Aaron ήταν ένας από τους πιο εξέχοντες ανθρώπους σε μια κοινότητα ανθρώπων
και βοήθησε να οδηγήσει την οργάνωση γύρω από ζητήματα κοινωνικής δικαιοσύνης
σε ομοσπονδιακό επίπεδο στη χώρα.
Το SOPA ήταν νομοσχέδιο που είχε ως στόχο
να περιορίσει τη διαδικτυακή πειρατεία μουσικής και ταινιών,
αλλά αυτό που έκανε ήταν να χρησιμοποιήσει μια βαριοπούλα
σε ένα πρόβλημα που χρειάζεται νυστέρι.
Αν περνούσε, ο νόμος θα έδινε τα μέσα σε μια εταιρεία από μόνη της
να κόβει τη χρηματοδότηση σε ιστοσελίδες χωρίς τη δέουσα διαδικασία,
ή ακόμα και να αναγκάσει την Google να αποκλείσει τους συνδέσμους της.
Το μόνο που χρειαζόταν ήταν μια απλή διαμαρτυρία για "παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων".
Ενδυνάμωνε τους τιτάνες των παραδοσιακών ΜΜΕ
εναντίον ενός νέου και τώρα πολύ πιο εξελιγμένου ανάμεικτου πολιτισμού.
Αναγκάζει τον καθένα που τηρεί έναν ιστοχώρο να ασκεί καθήκοντα αστυνομικού,
και αν δεν κάνει τη δουλειά του, διασφαλίζοντας, δηλαδή, συνεχώς,
ότι κανείς στην ιστοσελίδα του δεν χρησιμοποιεί τίποτα πιθανώς παράνομο,
τότε είναι ενδεχομένως ολόκληρη η ιστοσελίδα θα μπορούσε να κλείσει χωρίς καν μια δίκη!
Αυτό ήταν αλαζονεία, θέλω να πω, αυτό ήταν καταστροφή.
Αυτό θέτει σοβαρή απειλή για την ομιλία,
τις πολιτικές ελευθερίες, για όσους χρησιμοποιούν το διαδίκτυο.
Υπήρχαν μόνο μια χούφτα από μας που είπε: "Κοίτα, δεν είμαστε υπέρ της πειρατείας,
αλλά δεν έχει νόημα να καταστραφεί η αρχιτεκτονική του Διαδικτύου,
το σύστημα ονομάτων τομέα και τόσο άλλα που το κάνουν ελεύθερο και ανοιχτό,
στο όνομα της καταπολέμησης της πειρατείας,
Kαι ο Aaron επέκτεινε αυτά τα δικαιώματα παραπέρα.
Οι ελευθερίες που εγγυάται το Σύνταγμά μας, οι ελευθερίες που πάνω τους χτίστηκε η χώρα μας
ξαφνικά θα διαγραφούν.
Η νέα τεχνολογία, αντί να μας φέρει μεγαλύτερη ελευθερία,
θα εξαφανίσει τα θεμελιώδη δικαιώματα
που πάντα θεωρούσαμε δεδομένα.
Και συνειδητοποίησα εκείνη τη μέρα, μιλώντας στον Peter
ότι δεν θα μπορούσα να το αφήσω να συμβεί.
Όταν το SOPA εισήχθη τον Οκτώβριο του 2011, θεωρήθηκε αναπόφευκτο.
Η στρατηγική μας, όταν για πρώτη φορά βγήκε το νομοσχέδιο, ήταν να το επιβραδύνουμε
ίσως να το αποδυναμώσουμε λίγο, αλλά, ακόμη και εμείς,
δεν πιστεύαμε ότι θα είμαστε σε θέση να σταματήσουμε αυτό το νομοσχέδιο.
Έχοντας εργαστεί στην Ουάσιγκτον, αυτό που μπορείτε να μάθετε είναι, ότι συνήθως στην Ουάσιγκτον,
οι νομοθετικές μάχες είναι μάχες μεταξύ διαφορετικών συνόλων συμφερόντων μεγάλων εταιριών.
Μαζέυονται όλοι για να περάσουν μια νομοθετική ρύθμιση και οι μάχες που είναι πιο έντονες
είναι όταν έχεις ένα σύνολο εταιρικών συμφερόντων ενάντια σε ένα άλλο σύνολο εταιρικών συμφερόντων
και οι οποίες ειναι οικονομικά ίδιες σε όρους συνεισφορών σε εκστρατείες και σε ομάδες συμφερόντων.
Αυτές είναι οι πιο έντονες.
Αυτές που δεν είναι ακόμα μάχες, συνήθως είναι αυτές
όπου όλα τα χρήματα είναι από τη μία πλευρά, όλες οι επιχειρήσεις είναι από τη μία πλευρά,
και είναι μόνο εκατομμύρια ανθρώπων από την άλλη πλευρά
Δεν έχω δει κάτι παρόμοιο με το PIPA και το SOPA σε όλη τη θητεία μου σε δημόσια υπηρεσία
Υπήρχαν περισσότερες από σαράντα γερουσιαστές για αυτό το νομοσχέδιο ως συν-χορηγοί,
έτσι ήταν ήδη πολύ κοντά στην τελική ευθεία για να πάρουν τις
εξήντα ψήφους, ώστε να έχουν ξεπεράσει όλες τα διαδικαστικά εμπόδια.
Ακόμα κι εγώ άρχισα να αμφιβάλλω. Ήταν μια δύσκολη περίοδος.
Ο Swartz και το Demand Progress συγκέντρωσαν τεράστια υποστήριξη μέσω της παραδοσιακής προσέγγισης,
σε συνδυασμό με την κοινώς χρησιμοποιούμενης VOIP, ώστε ο κόσμος να καλεί έυκολα το Κογκρέσο.
Δεν έχω συναντήσει ποτέ κανέναν άλλον που ήταν σε θέση να χειριστεί σε τέτοιο επίπεδο
τόσο την τεχνολογική πλευρά όσο και την πλευρά της στρατηγικής αυτής της εκστρατείας.
Εκατομμύρια άνθρωποι ήρθαν σε επαφή με το Κογκρέσο και υπέγραφαν ψηφίσματα κατα του SOPA.
Το Κογκρέσο πιάστηκε στον ύπνο.
Ήταν το κάτι άλλο να βλέπεις τα έκπληκτα μέλη του Κογκρέσου να συζητούν το νομοσχέδιο,
να βλέπεις να επιμένουν ότι θα μπορούσαν να ρυθμίσουν το διαδίκτυο,
και ότι ένα μάτσο "σπασίκλες" δεν μπορούσε να τους σταματήσει.
Δεν είμαι ένας "σπασίκλας".
Δεν είμαι ακριβώς το είδος ενός σπασίκλα ...
Ίσως θα 'πρεπε να ρωτήσω κάποιους σπασίκλες τι είναι ακριβώς και τι κάνουν πραγματικά.
Ας κάνουμε μια ακρόαση, φέρτε τους σπασίκλες...
Αλήθεια;
"σπασίκλες" ;
Ξέρεις, νομίζω, στην πραγματικότητα η λέξη που ψάχνετε είναι "ειδικοί" ...
!! χα χα χα !!
να σας διαφωτίσουν πως οι νόμοι σας δεν ειναι μπούμερανγκ.
που θα σπάσει το διαδίκτυο.
Χρησιμοποιούμε τον όρο "σπασίκλας", αλλά μας επιτρέπεται να τον χρησιμοποιούμε γιατί είμαστε !
Το γεγονός ότι προχώρησαν το νοποσχέδιο τοσο, χωρίς να μιλήσουν με τεχνικούς εμπειρογνώμονες,
αντανακλά το γεγονός ότι υπάρχει ένα πρόβλημα σε αυτή την πόλη.
Ψάχνω για κάποιον να πάει στο σώμα γερουσιαστών και να καταθέσει λέγοντας "Να γιατί είναι λάθος."
Υπήρχε μια υπηρεσία που παρείχε επιστημονικές και τεχνολογικές συμβουλές,
και τα μέλη του κογκρέσου μπορούσαν να πάνε και να πουν, "Βοηθήστε με να καταλάβω το X,Ψ,Z".
Και ο Gingrich την έκλεισε. Είπε ότι ήταν σπατάλη χρημάτων.
Από τότε, το Κογκρέσο έχει βυθιστεί στο σκοτάδι.
Δεν νομίζω ότι κάποιος σκέφτηκε πως το SOPA μπορούσε να ηττηθεί, συμπεριλαμβανομένου του Aaron.
Άξιζε την προσπάθεια, αλλά δεν φαινόταν πως θα κέρδιζαμε
και θυμάμαι, ίσως λίγους μήνες αργότερα, τον θυμάμαι γυρίζοντας σε μένα να λέει
"Νομίζω ότι θα μπορούσαμε να το κερδίσουμε αυτό."
Και του είπα, "Αυτό θα ήταν καταπληκτικό."
Οι κλήσεις προς το Κογκρέσο συνεχίστηκαν.
Όταν η Go Daddy ιστοσελίδα παροχής ονομάτων τομέα (Domain names) γίνεται υποστηρικτής του νομοσχεδίου,
δεκάδες χιλιάδες χρήστες μεταφέρουν αλλού τα Domain names τους σε ένδειξη διαμαρτυρίας.
Μέσα σε μια εβδομάδα, ταπεινωμένο το Go Daddy αντιστρέφει τη θέση του στο SOPA.
Όταν οι άνθρωποι του Κογκρεσου που στήριζαν τη βιομηχανία μουσικής και κινηματογράφου,
συνειδητοποίησαν ότι υπήρχε αυτή η αντίδραση, καθυστέρησαν λίγο το νομοσχέδιο.
Μπορούσες να δείς την πορεία της εξέλιξης. Μπορούσες να δείς τα επιχειρήματά μας άρχίσαν να έχουν απήχηση.
Ήταν σαν ο Aaron να είχε ανάψει ένα σπίρτο κι αυτό έσβησε,
άναψε άλλο ένα, και έσβησε κι αυτό,
μα τελικά κατάφερε να έχει αρκετό προσάναμμα και η φλόγα του σπίρτου κράτησε
και μετατράπηκε σε μία πυρκαγιά.
Στις 16 Ιανουαρίου 2012 ο Λευκός Οίκος εξέδωσε μια δήλωση
λέγοντας ότι δεν υποστηρίζει το νομοσχέδιο.
Και τότε συνέβη αυτό:
Πιστέυω πως όλοι θα πρέπει να ασχολούνται με τα θέματα της πειρατείας
να ασχοληθούμε μαζί τους με σοβαρό τρόπο, αλλά αυτό το νομοσχέδιο δεν είναι το σωστό νομοσχέδιο..
Όταν ο Jimmy Wales έκφρασε την στήριξή του με το να κλείσει προσωρινά την Wikipedia,
την πέμπτη πιο δημοφιλή ιστοσελίδα στον κόσμο,
μια ιστοσελίδα που δέχεται επτά τοις εκατό του συνόλου των κλικ από οπουδήποτε στο διαδίκτυο.
Η Wikipedia έκλεισε.
Η Reddit έκλεισε.
Η Craigslist έκλεισε.
Οι τηλεφωνικές γραμμές στο Καπιτώλιο κατέρευσαν.
Μέλη του Κογκρέσου βιαστικά έβγαζαν δηλώσεις αποσύροντας την υποστήριξή τους στο νομοσχέδιο
και ήταν ακριβώς οι ίδιοι που το προωθούσαν μια-δυο μέρες πριν.
Μέσα σε 24 ώρες, ο αριθμός των αντιπάλων του SOPA στο Κογκρέσο
πήγε από τόσους,
σε τόσους.
Το να βλέπεις βουλευτές και γερουσιαστές να αλλάζουν πλευρά όλη την ημέρα του μπλακάουτ
ήταν ειλικρινά απίστευτο.!.
Και τότε, όσο κι αν μου ήταν δύσκολο να το πιστέψω, μετά από όλα αυτά,
είχαμε κερδίσει.
Το πράγμα που ο καθένας έλεγε πως ήταν αδύνατο,
που ορισμένες από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο, το είχαν διαγράψεί ως άπιαστο όνειρο,
είχε συμβεί.
Εμείς το κάναμε.
Κερδίσαμε.
Αυτή είναι μια ιστορική εβδομάδα για την πολιτική του Διαδικτύου ίσως και για την αμερικανική πολιτική.
Αυτό που ακούσαμε από τους ανθρώπους στην Ουάσιγκτον, κι επιτελικά στελέχη στο Καπιτώλιο ήταν:
έλαβαν τόσα μηνύματα ηλεκτρ. ταχυδρομείου και τόσα τηλεφωνήματα για το SOPA, τη μέρα του μπλάκαουτ
από όσα είχαν λάβει ποτέ για ότιδηποτε άλλο.
Νομίζω ότι ήταν μια πολύ συναρπαστική στιγμή.
Αυτή ήταν η στιγμή, που το διαδίκτυο είχε ωριμάσει, πολιτικά.
Ήταν συναρπαστικό, επειδή είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι πραγματικά συνέβη.
Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς πως ένα νομοσχέδιο με τόση οικονομική δύναμη πίσω από αυτό
απλώς δεν πέρασε μέσα από το Κογκρέσο.
Και όχι μόνο πέρασε μέσα, δεν είχε περάσει καθόλου.
Είναι εύκολο μερικές φορές να νιώθετε να είστε αδύναμοι,
όπως όταν βγαίνετε στους δρόμους σε πορείες και φωνάζετε και κανείς δεν σας ακούει.
Αλλά είμαι εδώ για να σας πω σήμερα, ότι είστε πανίσχυροι.
Ναι, ίσως κάποιες φορές νιώθετε σαν να μην ακούγεστε, αλλά είμαι εδώ για να σας πω ότι ακούγεστε.
Μπορείτε να ακουστείτε. Να κάνετε τη διαφορά.
Μπορείτε να σταματήσετε αυτό το νομοσχέδιο, αν δεν σταματήσετε να πολεμάτε..
Σταματήστε το PIPA.
Σταματήστε το SOPA.
Μερικές από τις μεγαλύτερες εταιρείες του Διαδικτύου, για να το πούμε ειλικρινά, θα είχαν ωφεληθεί
από έναν κόσμο στον οποίο θα μπορούσαν να λογοκρίνονται οι μικροί ανταγωνιστές τους.
Δεν μπορούμε να το αφήσουμε να συμβεί.
Για τον ίδιο, ήταν πιο σημαντικό να βεβαιωθεί ότι έχετε κάνει μια μικρή αλλαγή
από το να παίξετε ένα μικρό ρόλο σε μια μεγάλη αλλαγή
Αλλά το SOPA ήταν σαν να παίζεις ένα σημαντικό ρόλο σε μια μεγάλη αλλαγή,
και έτσι για τον ίδιο, ήταν η απόδειξη της ιδέας που είχε
"Εντάξει, αυτό που θέλω να κάνω στη ζωή μου είναι να αλλάξω τον κόσμο."
"Νομίζω ότι με αυτόν το πραγματικά επιστημονικό τρόπο μέτρησης του αντίκτυπου μου,
ότι αυτό δείχνει ότι είναι εφικτό."
"Αυτό που θέλω να κάνω στη ζωή μου είναι εφικτό."
"Έχω αποδείξει ότι μπορώ να το κάνω,
ότι εγώ, ο Aaron Swartz, μπορώ να αλλάξω τον κόσμο."
Για έναν τύπο που ποτέ δεν πίστευε πραγματικά ότι είχε κάνει πολλά - όπως ο Aaron -
ήταν μία από τις λίγες στιγμές όπου θα μπορούσατε πραγματικά να δείτε
ότι ένιωθε σαν να είχε κάνει κάτι καλό,
ότι ένιωθε σαν αυτό να είναι ο ένας και μοναδικός γύρος του θριάμβου του.
Ο καθένας έλεγε πως δεν υπήρχε τρόπος που θα μπορούσε να σταματήσει το SOPA.
Εμείς το σταματήσαμε..
Αυτές είναι τρεις εξωφρενικά καλές νίκες και το έτος δεν είχε τελειώσει ακόμα
Θέλω να πω, αν υπάρχει μια στιγμή να σκεφτείς θετικά, είναι τώρα.
Ξέρετε, κερδίζει το SOPA ένα χρόνο μετά αφού έχει συλληφθεί.
Δεν είναι αδιαμφισβήτητα ευτυχισμένες στιγμές. Υπάρχει μια παρτίδα σε εξέλιξη.
Είναι τόσο συντονισμένος συμμετέχοντας στην πολιτική διαδικασία, που δεν μπορείς να τον σταματήσεις.
Ο κατάλογος των οργανώσεων που ο Swartz ίδρυσε ή συν-ίδρυσε είναι τεράστια,
και χρόνια πριν από τον Edward Snowden θα εκθέσει διαδεδομένα την παρακολούθηση του internet.
Ο Swartz ανησυχούσε ήδη.
Είναι συγκλονιστικό να σκεφτεί κανείς ότι η υπολογισιμότητα είναι τόσο χαλαρή
ότι δεν έχουν καν τα βασικά στατιστικά στοιχεία για το πόσο μεγάλο είναι το κατασκοπευτικό πρόγραμμα.
Και αν η απάντηση είναι: "κατασκοπέυουμε τόσους πολλούς ανθρώπους που δεν μπορούμε να τους μετρήσουμε"
τότε αυτό είναι ένα φοβερό ποσοστό ανθρώπων.
Θα ήταν άλλο πράγμα να πουν, "Κοίτα, ξέρουμε τον αριθμό των τηλεφώνων που κατασκοπέυουμε,
δεν ξέρουμε ακριβώς πόσοι πραγματικοί άνθρωποι αντιστοιχούν σε αυτα."
αλλά ήρθαν και είπαν, "Δεν μπορούμε να σας δώσουμε κανέναν αριθμό."
Αυτό είναι αρκετά... Εννοώ, είναι τρομακτικό, είναι .. αυτό που είναι.
Και τον πιέζουν απίστευτα, πήραν όλα τα χρήματα που είχε βγάλει.
Ξέρετε, απείλησαν την φυσική ελευθερία του.
Γιατί το έκαναν, ξέρετε ; Θέλω να πω, γιατί κυνηγούν τους πληροφοριοδότες;
Εννοώ γιατί κυνηγούν τους ανθρώπους που λένε την αλήθεια
για όλα τα πράγματα, εννοώ, για τις τράπεζες, για τον πόλεμο, για την κυβερνητική διαφάνεια.
Έτσι η μυστικότητα εξυπηρετεί εκείνους που είναι ήδη στην εξουσία
και ζούμε σε μια εποχή μυστικότητας που συμπίπτει με μια εποχή όπου η κυβέρνηση κάνει επίσης,
πολλά πράγματα που είναι πιθανόν παράνομα και αντισυνταγματικά.
Έτσι, αυτά τα δύο πράγματα δεν είναι συμπτώσεις.
Είναι πολύ σαφές ότι η τεχνολογία αυτή έχει αναπτυχθεί
όχι για τις μικρές χώρες στο εξωτερικό, αλλά εδώ, για χρήση στις ΗΠΑ, από την κυβέρνηση των ΗΠΑ.
Το πρόβλημα με το κατασκοπευτικό πρόγραμμα είναι του είδους της μακροχρόνιας, αργής ανάπτυξης,
πηγαίνει πίσω στην Διοίκηση Νίξον,,
προφανώς επεκτάθηκε μετά 11 Σεπτέμβρη απ΄τον George W. Bush
και ο Ομπάμα συνέχισε να το επεκτείνει και τα προβλήματα έχουν σιγά-σιγά γίνει χειρότερα,
αλλά ποτέ δεν έχει υπάρξει αυτή η στιγμή που μπορείς να επισημάνεις και να πεις,
"Εντάξει,πρέπει να κινητοποιήσουμε την αντιπολίτευση σήμερα, γιατί σήμερα έχει σημασία αυτό..."
Η ποινική δίωξη του Aaron Swartz, κατά την εκτίμησή μου, έγινε για να στείλουν ένα συγκεκριμένο μήνυμα
σε μια ομάδα ανθρώπων που η κυβέρνηση Ομπάμα βλέπει ως πολιτική απειλή
και αυτη η ομάδα είναι, οι χάκερς, οι πληροφορίες, και η κοινότητα των ακτιβιστών για δημοκρατία
και το μήνυμα που η κυβέρνηση Ομπάμα ήθελε να στείλει στη συγκεκριμένη κοινότητα ήταν,
κατά την εκτίμησή μου, "Γνωρίζουμε ότι έχετε την ικανότητα να δημιουργήσετε προβλήματα στο καθεστώς,
και γι'αυτό θα προσπαθήσουμε να δώσουμε ένα παράδειγμα μέσω του Aaron Swartz
που θα τρομάξει, όσο πιο πολλούς από εσάς, ώστε να μην δημιουργήσετε αυτά τα προβλήματα."
Και η κυβέρνηση είπε, "οι νομικές απόψεις που χρησιμοποιούμε
για να νομιμοποιήσουμε το κατασκοπευτικό μας πρόγραμμα είναι απόρητες,
οπότε δεν μπορούμε να σας πούμε ποιους νόμους χρησιμοποιούμε για να σας κατασκοπεύουμε.
Ξέρετε, κάθε φορά μπορούν να πουν, "Ω, αυτή είναι μία ακόμη παράμετρος του κυβερνοπόλεμου.
Οι κυβερνοεγκληματίες μας επιτίθενται και πάλι. Είμαστε όλοι σε κίνδυνο. Είμαστε όλοι υπό απειλή."
Χρησιμοποιούν εκείνους ως δικαιολογίες για να προωθήσουν όλο και πιο επικίνδυνους νόμους.
Και έτσι -απλώς η προσωπική σου άποψη- πώς αισθάνεσαι να κυλάει η μάχη ;
Είναι στο χέρι σας !
-Ξέρω. Είναι απλά ότι πρέπει, ξέρεις ...
Ξέρετε, υπάρχει αυτή η διπολική προοπτική,
τα πάντα είναι τέλεια, το Διαδίκτυο έχει δημιουργήσει όλη αυτή την ελευθερία και όλα θα είναι φανταστικά
ή όλα είναι άσχημα,
το διαδίκτυο έχει δημιουργήσει όλα αυτά τα εργαλεία για την καταστολή και την κατασκοπεία,
και τον έλεγχο του τι λέμε.
Και το θέμα είναι, πως και τα δύο αληθεύουν, σωστά ;
Το διαδίκτυο έχει κάνει και τα δύο, και τα δύο είναι καταπληκτικά και εκπληκτικά
και ποιο θα κερδίσει μακροπρόθεσμα είναι στο χέρι μας.
Δεν έχει νόημα να λέμε, "αυτό είναι καλύτερο από το άλλο. "Ξέρεις, είναι και τα δύο αληθινά..
Και είναι στο χέρι μας ποιο τονίζουμε και απο ποιο θα επωφεληθούμε
επειδή και τα δύο είναι εκεί, και πάντα θα είναι εκεί.
Στις 12 Σεπτέμβρη του 2012, οι ομοσπονδιακοί εισαγγελείς ενισχύουν το κατηγορητήριο Swartz,
Προσθέτουν την ηλεκτρονική απάτη, μη εξουσιοδοτημένη πρόσβαση σε υπολογιστή και απάτη με υπολογιστή.
Τώρα, αντί για τέσσερις κατηγορίες για κακούργημα, ο Swartz αντιμετώπιζε δεκατρείς.
Η μόχλευση της κατηγορούσας αρχής είχε αυξηθεί δραματικά,
όπως αυξήθηκαν για τον Swartzκ ο μέγιστος χρόνος φυλάκισης και τα πρόστιμα.
Κατάθεσαν ένα ξεχωριστό κατηγορητήριο για να προσθέσουν περισσότερες κατηγορίες,
και είχαν μια θεωρία σχετικά με το γιατί αυτή η στάση αφορούσε έναν αριθμό ομοσπονδιακών εγκλημάτων
και ότι μια πολύ σημαντική πρόταση θα μπορούσε να επισυναφθεί σε αυτη σύμφωνα με το νόμο.
Αυτή η θεωρία, και ένα μεγάλο μέρος της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής εναντίον του Swartz
αφορούσε σε ένα νόμο που δημιουργήθηκε αρχικά το 1986.
Λέγεται CFAA "Απάτη Υπολογιστών και πράξεις κατάχρησης".
Η CFAA Απάτη Υπολογιστών και πράξεις κατάχρησης
εμπνεύστηκε από την ταινία "Παιχνίδια Πολέμου" με τον Matthew Broderick - σπουδαία ταινία.
Τώρα σας κρατάω.
Σε αυτή την ταινία, ένα παιδί έχει τη δυνατότητα, μέσα από τη μαγεία των δικτύων υπολογιστών
για να ξεκινήσει μια πυρηνική επίθεση.
Ξέρετε, ότι δεν είναι πραγματικά δυνατό, και σίγουρα δεν ήταν δυνατό στη δεκαετία του '80
αλλά προφανώς αυτή η ταινία φόβησε το Κογκρέσο αρκετά ώστε να
περάσει τον αρχικό νόμο CFAA περί Απάτης Υπολογιστών και πράξεων κατάχρησης.
Αυτός είναι ένας νόμος που είναι πολύ πίσω από τον καιρό μας, για παράδειγμα, τιμωρεί
ένα είδος όρων ρύθμισης υπηρεσιών. Μπορείτε να έχετε κάτι σαν
το eHarmony και το Match.com, και κάποιος φουσκώνει τα δικά τους προσωπικά χαρακτηριστικά,
και ξαφνικά, ανάλογα με τη δικαιοδοσία των εισαγγελέων,
θα μπορούσε να βρεθεί σε μια ολόκληρη σειρά από προβλήματα.
Όλοι γνωρίζουμε τι είναι οι "Όροι Χρήσης".
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν τους διαβάζουν, αλλά αν δεν τηρούν τους όρους, θα μπορούσε να σημαίνει
πως διαπράττουν κακουργήματα.
Οι Όροι Υπηρεσίας μιας ιστοσελίδας λένε συχνά πράγματα όπως:
"Να είσαι καλός με τους άλλους", ή "Μην κάνετε τίποτα που είναι ακατάλληλο."
Η ιδέα ότι το Ποινικό Δίκαιο έχει κάτι να πει για αυτά τα είδη των παραβιάσεων,
νομίζω χτυπά τους περισσότερους άνθρωπους σαν τρέλα.
Τα παραδείγματα γίνονται ακόμη πιο "τρελά":
Μέχρι που άλλαξαν τον Μάρτιο του 2013, οι Όροι Χρήσης στην ιστοσελίδα του περιοδικού Seventeen του Hearst
ελεγαν ότι θα έπρεπε να είσαι δεκαοκτώ, προκειμένου να το διαβάσετε.
Θα έλεγα ότι με τον τρόπο που το CFAA έχει ερμηνευθεί από το Υπουργείο Δικαιοσύνης,
μάλλον όλοι παραβιάζουμε το νόμο.
Ασαφής και επιρρεπής σε κακή χρήση, το CFAA έχει γίνει ένα σφυρί που ταιριάζει σε όλους
για ένα ευρύ φάσμα διαφορών πληροφορικής.
Αν και δεν είναι ο μόνος παράγοντας στην υπόθεση του,
έντεκα από τις δεκατρείς κατηγορίες του Swartz αφορούν στην Ηλεκτρονική Απάτη & Πράξεις Κατάχρησης.
Το ερώτημα "Γιατί;" κρέμεται πάνω από ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας του Aaron Swartz.
Ποια ήταν τα κίνητρα της κυβέρνησης και ποια ήταν τελικά η υπόθεσή της ;
Το Υπουργείο Δικαιοσύνης αρνήθηκε τα αιτήματα για απαντήσεις,
αλλά ο καθηγητής Orin Kerr ένας πρώην εισαγγελέας έχει μελετήσει την υπόθεση.
Νομίζω ότι βλέπω αυτη την υπόθεση από διαφορετική κατεύθυνση απ'τους άλλους για διάφορους λόγους:
Ήμουν ομοσπονδιακός εισαγγελέας στο Υπουργείο Δικαιοσύνης για τρία χρόνια
Πριν αρχίσω να διδάσκω. Η κυβέρνηση ήρθε εμπρός
με ένα κατηγορητήριο με βάση όσα εγκλήματα νόμιζαν πως διαπράχθηκαν,
ακριβώς όπως η θέση ενός δικηγόρου, κοιτάζοντας τα προηγούμενα, κοιτάζοντας το καταστατικό,
κοιτάζοντας την ιστορία, εξετάζοντας τις περιπτώσεις που υπάρχουν μέχρι στιγμής,
Νομίζω ότι ήταν ένα δίκαιο κατηγορητήριο με βάση αυτά..
Μπορείτε να συζητήσετε για το εάν θα έπρεπε να του χρεωθεί αυτή η περίπτωση.
Υπάρχει όμως μεγάλη διαφωνία. Κάποιοι είναι από την πλευρά της Ανοικτής Πρόσβασης, κάποιοι άλλοι όχι.
Νομίζω ότι η κυβέρνηση πήρε το "Guerilla Open Access Manifesto" του Swartz πολύ σοβαρά
και νομίζω ότι τον είδαν σαν κάποιον που είχε διαπράξει, ως ηθική επιταγή,
να παραβιάσει το νόμο, να ξεπεράσει ένα νόμο που ο Swartz είδε ως άδικο
και σε μια δημοκρατία, αν νομίζετε ότι ένας νόμος είναι άδικος, υπάρχουν τρόποι για την αλλαγή του.
Στο Κογκρέσο ταίριαζε καλύτερα ότι ο Swartz έκανε τόσο αριστοτεχνικά με το SOPA,
ή μπορείτε να παραβιάσετε το νόμο αυτό κατά τρόπο που να ακυρώνει τον εν λόγω νόμο
και νομίζω ότι αυτό οδήγησε την ποινική δίωξη η αίσθηση ότι ο Swartz είχε δεσμευτεί,
όχι μόνο να παραβίασει το νόμο, αλλά πραγματικά να διασφαλίσει ότι ο νόμος είχε καταλυθεί.
Το ότι καθένας θα έχει πρόσβαση στη βάση δεδομένων με τέτοιο τρόπο ώστε
να μη μπορεί "να βαλει την οδοντόπαστα πίσω στο σωληνάριο".
Θα έπρεπε έτσι να γίνει, και η πλευρά του Swartz να κερδίσει..
Υπάρχει μια μεγάλη διαφωνία στην κοινωνία ως προς το αν αυτός είναι ένας άδικος νόμος
και τελικά, είναι μια απόφαση για τον αμερικανικό λαό να πάρει, μέσα από το Κογκρέσο.
Και τότε το δεύτερο πρόβλημα είναι, νομίζω, ακόμα προσπαθούμε να καταλάβουμε:
Ποια είναι η γραμμή μεταξύ των λιγότερο σοβαρών αδικημάτων και των σοβαρών εγκλημάτων;
Μπαίνουμε τώρα σε αυτό το διαφορετικό περιβάλλον των ηλεκτρονικών υπολογιστών και την κακή χρήση τους
και εμείς ακόμη δεν έχουμε μια πραγματικά ισχυρή αίσθηση του τι ακριβώς είναι αυτές οι γραμμές
επειδή απλώς το επεξεργαζόμαστε ακόμη.
Εδώ είναι μια κακή χρήση της εισαγγελικής κρίσης.
Το σφυρί που το Υπουργείο Δικαιοσύνης έχει για να τρομάζει τους ανθρώπους
Απλώς γίνεται όλο και μεγαλύτερο
και έτσι οι περισσότεροι άνθρωποι απλώς - ξέρετε, δεν παίζεις ζάρια με τη ζωή σου έτσι.
Πρέπει να παρακολουθούμε το τηλέφωνο κάποιου ; Πρέπει να κινηματογραφούμε άλλους ;
Πρέπει να στρέψουμε κάποιον να καταθέσει εναντίον άλλων ανθρώπων ;
Έτσι σκέφτονται οι ομοσπονδιακοί πράκτορες και οι εισαγγελείς.
Χτίζουν υποθέσεις. Φτιάχνουν υποθέσεις.
Ο Swartz πιάστηκε στα γρανάζια ενός βάναυσου συστήματος ποινικής δικαιοσύνης, που δεν μπορούσε να κάνει πίσω,
μια μηχανή που έχει κάνει την Αμερική τη χώρα με το υψηλότερο ποσοστό φυλάκισης στον κόσμο.
Σ'αυτή τη χώρα, επιτρέψαμε στους εαυτούς μας να καταλληφθούν απ'την πολιτική του φόβου και του θυμού
και οτιδήποτε φοβόμαστε, όπως το μέλλον του Διαδικτύου και η πρόσβαση,
και με ότι είμαστε θυμωμένοι, δημιουργεί ενστικτωδώς μια παρέμβαση της ποινικής δικαιοσύνης,
και χρησιμοποιούμε φυλακή και τιμωρία για την επίλυση μιας ολόκληρης σειράς προβλημάτων
τα οποία ιστορικά, δεν εχουν φανεί ποτέ ως προβλήματα της ποινικής δικαιοσύνης
Η παρόρμηση να απειλήσει, να κατηγόρησει τη δίωξη, η οποία αποτελεί μέρος της
δημιουργίας αυτής της συζήτησης και αντιπαράθεση πάνω στην διαδικτυακή πρόσβαση και τις πληροφορίες
είναι πολύ συμπαγής με ότι έχουμε δει σε άλλες περιοχές.
Η μόνη διαφορά είναι ότι οι άνθρωποι που συνήθως στοχεύονται και γίνονται θύματα
από αυτά τα είδη των ποινικών και σωφρονιστικών θέσεων είναι συνήθως φτωχοί και μειοψηφία.
Η απομόνωση του Swartz από τους φίλους και την οικογένειά έχει αυξηθεί.
Είχε ουσιαστικά σταματήσει να εργάζεται για οτιδήποτε άλλο,
και η υπόθεση στην πραγματικότητα, καταλάμβανε ολόκληρη τη ζωή του.
Ένας από τους δικηγόρους του Ααρών είπε στους εισαγγελείς ότι ήταν συναισθηματικά ευάλωτος
και ότι αυτό ήταν κάτι που πραγματικά έπρεπε να το έχουν κατά νου, ώστε να το προσμετρήσουν.
Ήταν ένα βάρος αβάσταχτο γι'αυτόν.
Δεν ήθελε να έχει τις δράσεις του και τις κινήσεις του περιορίσμένες με κανένα τρόπο
και η απειλή της φυλάκισης, που τον σφυροκόπησαν,
ήταν τρομακτική για αυτόν.
Είχαν εντελώς εξαντληθεί οι οικονομίες του
και κόστισε και σε μας πολλά χρήματα επίσης που ανέρχονται σε ένα σημαντικό χρηματικό ποσό,
ήταν, ξέρετε, ήταν της τάξεως εκατομμυρίου δολαρίων.
Η νομική υπεράσπιση; - Ναι.
-Ήταν σε εκατομμύρια; - Ναι.
Νομίζω ότι δεν ήθελε να είναι βάρος για τους ανθρώπους.
Νομίζω σκεφτόταν, "έχω την κανονική μου ζωή,
αλλά έχω κι αυτό το απαίσιο πράγμα που πρέπει να αντιμετωπίσω,
και προσπαθώ να κρατήσω και τα δύο όσο το δυνατόν ξεχωριστά,
αλλά μόλις είχαν αρχίσει να θολώνουν μαζί και όλα είχαν γίνει χάλια."
Ο Swartz αντιμετώπιζε μια δύσκολη επιλογή που γινόταν όλο και πιο σκληρή:
Παραδέχεσαι την ενοχή σου και συνεχίζεις τη ζωή σου,
ή πολεμάς ένα σπασμένο σύστημα ;
Με ΄βαση τη δικαστική του υπόθεση, η απάντηση ήταν απλή:
Απορρίπτει μια τελική συμφωνία και η δικάσιμος ημερομηνία ορίζεται.
Ο Aaron ήταν αποφασιμένος ότι δεν ήθελε να σκύψει το κεφάλι και να αποδεχθεί κάτι
δεν πίστευε ότι ήταν δίκαιο, αλλά πιστεύω επίσης ότι ήταν φοβισμένος.
Δεν νομίζω ότι θα καταδίκαζαν τον Aaron.
Νομίζω ότι θα τον βγάζαμε από αυτό το δικαστήριο και θα του έδινα μια μεγάλη αγκαλιά
και θα περπατούσαμε σε αυτό το μικρό ποτάμι στη Βοστώνη, και θα πηγαίναμε για μια-δυο μπύρες.
Πραγματικά πίστευα ότι είχαμε δίκιο. Νόμιζα ότι θα κερδίσουμε την υπόθεση.
Νόμιζα ότι θα μπορούσε να κερδίσει την υπόθεση.
Δεν μιλούσε γι 'αυτό πάρα πολύ, αλλά μπορούσες να δείς
τον τεράστιο πόνο που βίωνε.
Σε καμία στιγμή στην παιδική του ηλικία ο Aaron δεν είχε σοβαρές εναλλαγές της διάθεσης του
ή καταθλιπτικά επεισόδια ή οτιδήποτε που θα περιέγραφα ως "σοβαρή κατάθλιψη"
και είναι πιθανόν, ξέρετε, να ήταν σε κατάθλιψη. Οι άνθρωποι παθαίνουν κατάθλιψη.
Πολύ νωρίς στη σχέση μας, τρεις ή τέσσερις εβδομάδες ή κάτι τέτοιο,
Τον θυμάμαι να μου λέει
ότι ήμουν πολύ πιο δυνατή από ότι αυτός.
Ξέρετε, ήταν εύθραυστος με πολλούς τρόπους.
Τα πράγματα ήταν πολύ πιο δύσκολα γι 'αυτόν από ό, τι για πολλούς ανθρώπους.
Αυτό ήταν μέρος της λάμψη του.
Νομίζω ότι ίσως είχε κάτι σαν κλινική κατάθλιψη στις αρχές στα είκοσί του.
Δεν νομίζω ότι του συνέβαινε όταν ήμουν μαζί του.
Δεν ήταν ένα "χαρούμενο" πρόσωπο, αλλά αυτό είναι διαφορετικό από το να είναι καταθλιπτικός.
Ήταν κάτω από τεράστια πίεση για δύο συνεχόμενα χρόνια.
Απλώς δεν ήθελε να συνεχιστεί άλλο πια.
Ήταν απλώς - απλά πιστεύω ότι ήταν πάρα πολύ.
Δέχθηκα ένα τηλεφώνημα αργά το βράδυ.
Μπορούσα να καταλάβω ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και τότε πήρα τηλέφωνο και κατάλαβα τι είχε συμβεί.
Ο συνιδρυτής της ιστοσελίδας "Reddit" για κοινωνικά, νέα και διασκέδαση βρέθηκε νεκρός.
Η αστυνομία αναφέρει ότι o είκοσιεξάχρονος Aaron Swartz
αυτοκτόνησε χθες στο διαμέρισμά του στο Μπρούκλιν.
Απλώς σκέφτηκα, ότι χάσαμε ένα από τα πιο δημιουργικά μυαλά της γενιάς μας.
Ήμουν λες κι όλος ο κόσμος κατέρρευσε εκείνη τη στιγμή.
Ήταν μια από τις δυσκολότερες νύχτες της ζωής μου..
Απλώς φώναζα, "δεν μπορώ να σε ακούσω! Τι είπες; Δεν μπορώ να σας ακούσω!"
Δεν μπορώ. Ως εδώ.
Εντάξει.
Ναι, τίποτε από όλα αυτά δεν είχε κανένα νόημα
και πραγματικά ακόμα δεν έχει.
Ήμουν τόσο απογοητευμένος, θυμωμένος.
Ξέρετε, προσπάθησα να το εξηγήσω στα παιδιά μου.
Το τρίχρονο μου είπε ότι οι γιατροί θα τον φτιάξουν.
Έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους που πέθαναν, αλλά ποτέ δεν έχω χάσει κανέναν έτσι,
γιατί ο καθένας αισθάνεται, όπως κι εγώ, υπάρχουν τόσα πολλά που θα μπορούσαμε να κάνουμε...
Απλά δεν ήξερα ότι ήταν σε αυτή τη θέση. Δεν ήξερα ότι υπέφερε τόσο από αυτό ...
Ήταν μέρος του εαυτού μου.
Και θα ήθελα απλώς να μην είναι αλήθεια και τότε...
και τότε απλά κοίταξα τη σελίδα του στη Wikipedia και είδα την ημερομηνία του τέλους:
"2013"
Ο Aaron είναι νεκρος Περιπλανώμενοι αυτού του τρελού κόσμου χάσαμε ένα δάσκαλο, ένα σοφό γέροντα Χάκερς για το δίκαιο, είμαστε μείον ένα χάσαμε έναν από εμάς παιδαγωγοί,φροντιστές,ακροατές τροφοδότες, γονείς όλοι χάσαμε ενα παιδι Ας θρηνήσουμε όλοι
Η πρώτη μου σκέψη ήταν: τι θα γινόταν αν κανένας δεν το είχε προσέξει ;
Ξέρετε, επειδή δεν μου ήταν σαφές πόσο βασικός ήταν.
Ποτέ δεν είχε δει κάτι τέτοιο τίποτα όπως το ξέσπασμα που είδα.
Το Διαδίκτυο είχε μόλις φωτιστεί.
Ο καθένας προσπαθούσε να το εξηγήσει με το δικό του τρόπο, αλλά ποτέ δεν έχω δει
ανθρώπους να θρηνούν στο Twitter.
Οι άνθρωποι θρηνόυσαν στο διαδίκτυο.
Ήταν το αγόρι του Διαδικτύου
και ο παλιός κόσμος τον σκότωσε.
Βρισκόμαστε στη μέση μιας εποχής όπου η μεγάλη αδικία είναι ανέγγιχτη.
Οι αρχιτέκτονες της οικονομικής κατάρρευσης έχουν δείπνο με τον πρόεδρο, σε τακτική βάση.
Στη μέση αυτής της εποχής, η ιδέα ότι η κυβέρνηση έπρεπε να του ασκήσει δίωξη,
απλώς φαίνεται παράλογη, αν δεν ήταν τραγική.
Το ερώτημα είναι: Μπορούμε να κάνουμε κάτι, δεδομένου του τι συνέβη,
ώστε να κάνουμε τον κόσμο ένα καλύτερο μέρος
και πώς μπορούμε να προωθήσουμε αυτή την κληρονομιά ;
Αυτή είναι η μόνη ερώτηση που μπορεί κάποιος να κάνει.
Σε όλο τον κόσμο αρχίζουν να γίνονται συγκεντρώσεις για το χάκινγκ,
ο Aaron Swartz έχει, κατά κάποιο τρόπο, έβγαλε το καλύτερο από εμάς, στην προσπάθεια του να πει:
Πώς μπορούμε να το διορθώσουμε αυτό ;
Ήταν, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ένας από τουςπραγματικά εξαιρετικούς επαναστάτες
που έχει βγάλει αυτή η χώρα.
Δεν ξέρω αν Aaron νικήθηκε ή θριάμβευσε,
αλλά είμαστε σίγουρα σημαδεμένοι από τα πράγματα με τα οποία πάλεψε.
Όταν στρέφουμε ένοπλουςς πράκτορες του νόμου εναντίων πολιτών που προσπαθούν να αυξήσουν την πρόσβαση στη γνώση,
έχουμε σπάσει το κράτος δικαίου, έχουμε βεβηλώσει το ναό της δικαιοσύνης.
Ο Aaron Swartz δεν ήταν εγκληματίας.
Η αλλαγή δεν κυλάει στους τροχούς του αναπόφευκτου,
έρχεται μέσα από τη συνεχή πάλη.
Ο Aaron πραγματικά θα μπορούσε να κάνει μαγικά,
και είμαι αφοσιωμένη να διασφαλίσω ότι η μαγεία του δεν τελειώνει με το θάνατό του.
Πίστευε ότι θα μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο και είχε δίκιο.
Από την περασμένη εβδομάδα, και από σήμερα, "φοίνικες" έχουν ήδη αρχίσει να υψώνονται.
Μετά το θάνατο του Swartz, η Εκπρόσωπος Zoe Lofgren και ο γερουσιαστής Ron Wyden
έχουν θεσπίσει νομοθεσία που θα μεταρρυθμίσει τον νόμο Ηλεκτρονική Απάτη και Πράξεις Κατάχρησης
τον παρωχημένο νόμο που αποτέλεσε την πλειοψηφία των κατηγοριών εναντίον του Swartz.
Θα λέγεται "ο νόμος του "Aaron".
Ο Aaron πίστευε ότι θα έπρεπε κυριολεκτικά να αναρωτιέστε όλη την ώρα:
Ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα που μπορώ να κάνω για τον κόσμο αυτή τη στιγμή;
Και αν δεν κάνετε κάτι πανω σε αυτό, γιατί δεν ξεκινάτε ;
Έτσι πρέπει να είναι η δημοκρατία !
Είμαστε ο λαός !
Η Ελευθερία του Διαδικτύου είναι κάτω από την επίθεση, τι θα κάνουμε;
Σηκωθείτε να αντεπιτεθούμε !
Η Ελευθερία του Διαδικτύου είναι κάτω από την επίθεση, τι θα κάνουμε;
Hey, hey! Ho, ho! NROC has got to go!
Μακάρι να μπορούσαμε να αλλάξουμε το παρελθόν, αλλά δεν μπορούμε.
Αλλά μπορούμε να αλλάξουμε το μέλλον και έτσι πρέπει.
Πρέπει να το κάνουμε για τον Aaron, πρέπει να το κάνουμε για τους εαυτούς μας.
Πρέπει να το κάνουμε για να γίνει ο κόσμος μας ένα καλύτερο μέρος, ένα πιο ανθρώπινο μέρος,
ένα μέρος όπου λειτουργεί η δικαιοσύνη και η πρόσβαση στη γνώση γίνεται ανθρώπινο δικαίωμα.
Λοιπόν ένα παιδί, τον περασμένο Φεβρουάριο, από τη Βαλτιμόρη, δεκατεσσάρων ετών,
το οποίο είχε πρόσβαση στο JSTOR, και ερευνούσε μέσα στο JSTOR μετά από κάτι που διάβασε,
και σκέφτηκε έναν τρόπο για να κάνει νωρίς εξετάσεις για τον καρκίνο του παγκρέατος,
και ο καρκίνος του παγκρέατος σκοτώνει γρήγορα γιατί τον ανιχνεύουμε πολύ αργά
από τη στιγμή που θα τον εντοπίσουμε, είναι ήδη πολύ αργά για να κάνουμε κάτι γι 'αυτό
έστειλε μηνύματα ηλεκτρ. ταχυδρομείου σε ολα τα τμήματα ογκολογίας στο νοσοκ. Johns Hopkins,
Ξέρετε εκατοντάδες μηνύματα, και κάθε... -Είπατε δεκατεσσάρων ετών ;
- Δεκατετράχρονο παιδί ναι, και οι περισσότεροι το αγνόησαν, αλλά ένας γιατρός του απάντησε
λέγοντας: η ιδέα σου δεν είναι μια ηλίθια ιδέα, γιατί δεν έρχεσαι από εδώ;
Αυτό το παιδί δούλεψε βράδια και Σαββατοκύριακα με τον ερευνητή και τον Φεβρουάριο το είδα στις ειδήσεις
μόλις δύο εβδομάδες μετά το θάνατο του Aaron τότε ο Aaron ήταν πολύ στην επικαιρότητα...
Συγγνώμη...
και είπε πως ο λόγος που ήταν στις ειδήσεις ήταν ότι τα είχαν καταφέρει. Είχαν φτιάξει
ένα πρώιμο τεστ για τον καρκίνο του παγκρέατος, που επρόκειτο να σώσει ζωές,
και είπε, "Αυτός είναι ο λόγος που ότι έκανε ο Aaron ήταν τόσο σημαντικό."
Επειδή ποτέ δεν ξέρεις, σωστά; Αυτή η αλήθεια του σύμπαντος δεν είναι μόνο κάτι
που οι πολιτικοί χρησιμοποιούν για να καταλάβουν, ξέρετε, "ποιο θα πρέπει να είναι το όριο ταχύτητας".
Είναι ότι το πράγμα που θα κρατήσει ζωντανό το παιδί σας από τον καρκίνο του παγκρέατος προέρχεται από,
ένα πρόσωπο που χωρίς δυνατότητα πρόσβασης,ενώ θα μπορούσε να βρει λυσει σε αυτό που σας ενδιαφέρει,
δεν θα μπορέσει ποτέ να βρει την απάντηση.
Κοιμήθηκε τόσο καλά, δεν έπεσε ποτέ, ακόμα και όταν ονειρεύτηκε ότι ήταν πανω σε διαστημόπλοιο.
Πολύ καλό, Aaron ! Πολύ καλό. Μπράβο Aaron !
Εντάξει, τώρα είναι το τραγούδι του χρόνου.
ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ AARON . ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ . ANONYMOUS ~ GREECE ~ 22/10/2014